Bijna iedereen wilde in die tijd de twee Duitse tv-zenders ontvangen. Tenminste, waar dat kon. De tv-beelden waren meestal niet optimaal, maar je moest niet kieskeurig zijn. De ouders van mijn vriendin wilden beide zenders ook graag ontvangen. Dat kon wel, maar dan moest er een nieuwe, speciale antenne bijkomen. Ik zei dat ik dat wel wilde monteren.
– De antenne werd aangeschaft. Op een mooie zaterdagmiddag zou ik die antenne even gaan plaatsen. Dat viel eerst behoorlijk tegen. Ik moest door het zolderraampje klauteren om met de antenne, de bedrading en het bevestigingsmateriaal bovenop het dak te kunnen komen. Dat ging allemaal goed, maar het uitzetraampje glipte onverwachts uit mijn hand. Het glas van het raampje kwam op een dakpan terecht en brak in stukjes. Ik had behoorlijk de pest in, maar mijn vriendin zei dat haar ouders dat vast niet erg zouden vinden.
– De antenne moest aan de mast met de ‘Nederlandse antenne’ komen. Ik balanceerde met de spullen over de nokpannen. Van hoogtevrees had ik gelukkig geen last. Achteraf bekeken was het ‘linke soep’.
– Het bevestigen van de nieuwe antenne bleek ‘een fluitje van een cent’. Ook het aanbrengen van de bedrading naar de tv. ’s Avonds werd echt duidelijk dat ik die middag weer een goede daad had verricht. ? Over het kapotte glas werd niet gesproken.
Maandelijks archief: juni 2018
Teelaarde (kv 93)
De overbuurman had een tuinbedrijfje. Een keer per jaar – meestal vroeg in het voorjaar – reed de man – een ‘knorrepot’ – met zijn paard en wagen naar een boerderijtje in de buurt, waar aan de rand van het aldaar gelegen bosje, grote, dikke beukenbomen stonden. Onder deze bomen groeide helemaal niets, maar er lag wel een dikke humuslaag onder. Vruchtbare grond, zei hij. Het was de plek, waar hij de teelaarde voor zijn tuin haalde. Toen hij de wagen had volgeladen met nieuwe ‘tuingrond’ reden we langzaam terug. In de tuin bij zijn bedrijfje schepte hij de teelaarde van de wagen en maakte er een grote hoop van. Daarna haalde hij zijn kruiwagen en verdeelde de ‘compost’ over de tuin. Hij was zo een poos bezig met spitten en verdelen van de nieuwe tuinaarde, waarna hij de grond vlak maakte met een hark. Daarna begon hij met het zaaien. Spinaziezaad was het, geloof ik. Wat een werk!
– Dat ik met hem mee mocht, kwam misschien dat zijn dochter bij ons werkte als hulp in de huishouding. Haar moeder noemde ik ‘tante Moe’.
Soepballetjes (kv 92)
In de buurt waar ik woonde, stond ook het bedrijf van een varkenshandelaar. Hij had niet alleen varkens voor de verkoop, maar fokte er ook mee, want hij had ook een aantal mannelijke varkens, beren genaamd. Het was geen groot varkensbedrijf. De meeste varkens verkocht hij rechtstreeks aan de boeren en de slagers. Hij kon er van bestaan en dat vond hij voldoende.
– Zo nu en dan moest er een varken biggen. Diverse keren heb ik dat zien gebeuren. De biggetjes ‘floepten’ zo op het stro. Moeder varken leek het prima te vinden, want haar geknor klonk tevreden.
– Wat er daarna ook gebeurde vond ik niet leuk om te zien. Zijn zoon en hij hadden allebei een scheermesje in de hand, pakten hier en daar een biggetje op en sneden ermee in de achterkant van het biggetje. ‘Soepballetjes maken’ was het antwoord op mijn vraag wat ze deden. Voor alle duidelijkheid, de mannelijke biggetjes werden op deze manier gecastreerd. Ik kende toen niemand die dat raar vond en dat het zo werd gedaan.
Naar mijn mening wordt niet gevraagd
- Bij criminelen moet – ook al zijn het misschien verdachten – bij aanhouding direct DNA worden afgenomen. (Omdat een vingerafdruk ook ‘mag’.)
- Premier Rutte is bekeerd, d.w.z. van anti- is hij plotseling pro-EU geworden. (‘Het kan verkeren’. Tijdens een speech in het Europees Parlement heeft hij dat laten weten. Maar het is altijd nog maar afwachten, omdat je het bij hem nooit zeker weet.)
- Staatssecretaris Paul Blokhuis (ChristenUnie) is een ‘verademing’ in de politieke arena. (Dat vond ik eerst ook van Klaas Dijkhoff (VVD), maar zijn spontaniteit is steeds vaker ‘zoek’.)
- Het raadgevend referendum nu snel afschaffen, maar er wel voor zorgen dat er een ander referendum voor in de plaats komt, n.l. een bindend referendum. (D66 moet het voortouw nemen!)
- Het twitteren kan worden afgeschaft. (Dat zal zeker een ramp zijn voor Trump en zijn volgers, maar ook voor andere (verkeerde) gebruikers. Ook hier geldt natuurlijk: de goeden moeten onder de kwaden lijden.)
- Te weinig vluchtelingen krijgen noodzakelijke psychische hulp. (Met deze kop in de krant ben ik het eens.)
- Michael P. ging met tie-wraps op stap. (Is dat normaal? Neen! Is dat voldoende bewijsmateriaal? Lijkt mij van wel!)
Waterpokken (kv 91)
Met ons drieën keken wij door het raam van de slaapkamer van mijn broer en mij naar het grote paasvuur in het weiland dat net werd aangestoken. Mijn moeder keek ook, maar waar mijn vader was? Waarschijnlijk was hij in de smederij aan het werk.
– Van mijn moeder moest ik een trui aantrekken, omdat er mouwen aan zaten. Waarom? Omdat ik de waterpokken had. Zij was ‘bang’ dat ik mij zou gaan krabben, als de waterpokken jeukten. Daarom moest ik een ‘beschermende’ trui aan, was haar uitleg.
– Wat ik mij nog meer herinner? Het was een mooi en groot vuur, met veel rook. Minder leuk was de jeuk van de waterpokken in de veel te warme trui.
Vice versa Fochteloërveen
Al was de fietsroute bijna dezelfde, toch zaten er nieuwe ‘stukjes’ in en zagen we toch ook verrassende ‘dingen’.
– Langs ‘het Witterveld’ reden we richting Smilde. Net buiten Smilde wisten we even niet meer waar we precies waren. ‘Geen paniek’, zeiden we tegen elkaar. ‘In Nederland kun je toch niet verdwalen’. Toch was het vervelend. De Fietsatlas Nederland gaf geen duidelijkheid. Dan maar aan iemand de weg vragen. De brugwachter zal het wel weten! Maar die wist niet meer te zeggen, dan ‘die kant op ligt Meppel, die kant Assen en die kant Appelscha’.
– Toen zijn we ons eigen ‘goede gevoel’ maar gevolgd. We kwamen langs een bosje met ‘natuurvarkens’ (Tamworth varkens; een oud ras). Een poosje later kwamen we bij de mooie, bijzondere uitkijktoren aan de rand van het natuurpark ‘Fochteloërveen’. Vanaf de toren waren vier kraanvogels duidelijk te zien.
– Verder ging de ‘tocht’, over het fietspad, dwars door het mooie natuurgebied, naar het Bankenbos (bij Veenhuizen) en langs het Kolonieveld. Via ‘Meesterwijk’ kwamen we in Bovensmilde. Vandaar fietsten we naar het centrum van Assen voor een echte Italiaanse pizza (piedzaa) en een passend drankje. Mijn vrouw koos een vegetarische pizza en ik een ‘Calzone’ (de dubbelgevouwen pizza ziet er goed uit, niet waar?).
– Naar huis. Thuis bleek dat we bijna 60 km hadden gereden.
-
- Een Calzone