‘Nijntje in ’t museum’ in het Sallaans vertaald

Ik ben zo vrij geweest – ik bedoel: of het wel mag; weet ik echt niet – het boekje ‘Nijntje in ’t museum’ van Dick Bruna te vertalen in het Sallaans, mijn streektaal. Ik zou heel graag willen dat het boekje in alle Sallandse musea verkrijgbaar zou zijn.
Het was best wel moeilijk om het gedicht in het ‘Sallaans’ om te zetten, maar dit is het dan geworden:

1.
Op ‘n dag zei vrou Pluus:
‘k ad ‘n goed gevuul net
‘k goa noar ’t museum
wie giet ur met

2.
Ikke, zei vaa Pluus, maor heur is vrou
is Nijntje niet te klein
te klein, oe kump ie doar nou bie
‘k bin al groot, zei Nijn

3.
Gelukkug, Nijntje moch ok met
zie liepen stewig deur
wa goed, noar ’t museum
Nijn vond ’t spannend, heur

4.
’t Allereerste wa Nijn zag
was ’n mooie schilderieje
’n appel mit ’n lieste errumme
hej liekt bienoa, wa i’j

5.
Kiek Nijn, doar boven in de lucht
‘n mobile hangt an ‘t plafond
‘t zit met haakies an mekare
umdet ’t aanders valt op de grond

6.
‘n Beer, ‘n echte beer, riep Nijn
maor vaa Pluus zei: ’t liekt ’n beetien
’n echte beer is lekker zachte
maor disse is van stien

7.
’n Blaue sönne, ’n gele sönne
Nijn mus denk’n: kon‘k det maor
maor deze sönnen waren emaakt
deur ’n echte kunstenaor

8.
Die strepen ma ‘k weh sien
‘k vind echt biezunder dus
allent ’k weet nie presies
hoe ‘k kieken mus

9.
Kiek Nijn, zei vaa, ’n k’nien
doar liek ie weh wa op
nee det bin ’k echt nie, zei Nijn
en blauw bin ‘k nie op mien kop

10.
Det is mooi, riep Nijntje uut
det mit die kleuren doar
’t liekt weh of ’t eknipt is
mit ’n gwoone schere, kloar

11.
’t Was tied om naor huus te gaon
wah jammer, zei Nijn
maor oo, wah ep ‘k völle eseen
‘k vind museums fijn

12.
En as ‘k groter binvertalen
al oaver un poar joar
dan wee ‘k noe a weh wah ’k wöd
dan wöd ‘k kunstenaor

Kan ontgroening wel?


Zelf heb ik er gelukkig géén last van gehad.

Ook niet in mijn dienstplichttijd. Er gebeurden toen ook wel rare, gekke en zinloze dingen, maar ik herinner mij niet dat er iets niet door de beugel kon!

Of het ontgroenen bij de militairen nog steeds gebeurt, weet ik niet.

Wel las en lees ik nog steeds rare, belachelijke en onverkwikkelijke ontgroeningsverhalen in de krant. Blijkbaar gebeuren ze alleen nog in de ‘studentenwereld’?

Gelukkig bestaat de militaire dienstplicht niet meer. (Toch zou dat voor sommigen onder ons helemaal niet verkeerd zijn!)

Toen ik voor mijn dienstplichtnummer moest opkomen werd ik direct oliebol’ genoemd.

Na de vooropleiding kwam ik uiteindelijk in de Johannes Postkazerne (bij Havelte) terecht. Heel veel ‘collega-oliebollen’ werden na hun aankomst ‘afgeknepen’ (ontgroend). Dat hoorde blijkbaar. Maar waarom?

Op een aantal kamers werd het fenomeen toegepast. Zonder pardon werd men (de oliebollen) in de wasbak ‘gegooid’, moest men in de wc gaan staan en de voeten spoelen met het koude water uit de stortbak, of moest men een poos watertrappelen in de wasbakken in de wasruimte. Om maar wat te noemen.

Zelf moest ik tijdens de afzwaaiperiode van de ‘oude stompen’ op ‘mijn’ kamer elke dag – zo’n 200 ‘poepie Days’ – één centimeter van een twee meter lange centimeter scheuren, in de houding gaan staan en een groet naar de oude stompen uitbrengen. Dat was gelukkig alles wat ik mij herinner; dus best te doen.

Wat ik wil zeggen? Ontgroenen is prima, maar er moeten geen onverantwoordelijke dingen worden gedaan/ verzonnen!

Wie wat bewaart …

Die heeft wat‘, want tijdens het opruimen van mijn spullen vond ik dit kaartje:

In die tijd (de tocht reed ik met de kinderen in 1986 gereden) kon je nog ergens buiten gaan schaatsen! Natuurlijk werd er gewaarschuwd, maar dat hoorde erbij.

De schaatstoertocht (30 km) – van de Oldambtrit was bijzonder sfeervol, prettig en mooi ook. Wij zijn in Scheemda gestart.

Misschien waren de twee oudste kinderen er nog een pietsie te jong voor.
Dat denk ik nog steeds, maar dat weet ik – ook nog steeds niet – zeker.

“IJsselwind”

Dat mag dan deze naam dragen, maar er was niet voldoende wind. Althans niet genoeg om de vlaggen in beweging te kunnen zetten.

Wel kloppen deze woorden:

Een vlaggeninstallatie voor de schoonheid en de natuur.”

IJsselwind. Weinig wind. Toch is de foto gelukt!

Hedendaagse kunst en speelgoed

Voor hedendaagse kunst en (zelfs) voor speelgoed bestaat in Deventer een museum.

Voor het eerste zijn in Museum EICAS aan de Polstraat maar liefst drie verdiepingen met hedendaagse kunst, d.w.z. werk van de Nederlandse Nul-beweging, ingericht.

Armando

Voor het tweede museumbezoek staat aan de Brink het Speelgoedmuseum, in twee middeleeuwse koopmanshuizen.
Het sfeervolle museum is begin deze maand heropend na een grondige renovatie. En dat is goed te zien ook. Heel netjes en mooi geworden. Het is een compleet vernieuwde familiemuseum. Het is met recht een geweldig mooi museum te noemen.

Meer informatie kun je vinden op:
www.eicas.nl en
www.hetspeelgoedmuseum.nl