Véél te laat. Vooral voor de mensen om wie het gaat, namelijk de 3500 KNIL-militairen en hun gezinnen, destijds zo’n 12.500 personen.
Het was voor hen geen vrijwillige keuze om naar Nederland te komen. Zij werden tegen hun zin naar Nederland gebracht, na de belofte van de Nederlandse regering dat zij na hooguit zes maanden weer naar hun vaderland zouden worden teruggebracht.
Het is ronduit schandalig wat er met hen is gebeurd.
Ik werd door de spijtbetuiging van premier Jetten opnieuw herinnerd aan naargeestige beelden in mijn hoofd.
Zo zag ik mij (weer) wandelend aan de hand van mijn oom C. – ik was toen acht of negen jaar(?) – over de Vechtbrug bij Dalfsen naar de viersprong bij de Rechterense dijk. Vanaf richting Zwolle zouden vrachtauto’s met Molukkers langs komen rijden. Ik herinner mij het meisje, gekleed in een sarong(?) – in elk geval was zij dun gekleed – die wapperde in de wind. Zij zat bovenop een met allerlei spullen beladen auto naar ons te zwaaien.
Er waaide toen een behoorlijk frisse wind, het schemerde en de lucht was bewolkt.
Mijn oom, wiens hand ik moest vasthouden, zei op de terugweg helemaal niets.
Ik herinner mij ook beelden waarin ik samen met een vriend op bezoek ging naar een Molukse familie in de buurt van Hoogeveen. Wat ik nog weet, zal ik vertellen.
Het vroor buiten – het sneeuwde zelfs – op weg naar de barakkenkamp, of het woonoord? De naam weet ik niet meer.
Het was in de barak erg warm. De mensen, die er woonden, waren heel gastvrij. We kregen veel en lekker eten, er werd samen gezongen en er was gitaarmuziek bij. Kortom, het was heel gezellig.
Dit is alles wat ik mij ervan herinner.
Er zijn ook vreselijke dingen gebeurd in al die jaren.
O.m. de beschieting en bestorming tijdens de gijzelaarsactie in de trein bij De Punt, met de dood van 2 gegijzelden en 6 kapers als gevolg.
Zoals wel vaker is gebeurd door toedoen van de Nederlandse regering is ook voor de Molukse gemeenschap is gekozen voor politiek en economisch eigenbelang en NIET – wat natuurlijk wel had gemoeten – voor het inlossen van een ereschuld.
Het aanbieden van excuses door premier Jetten is wat mij betreft pas een stapje.
