Vanmorgen las ik – héél toevallig – de titel “Opa’s wijsvinger” op de rug van het boek, van Freerk de Jonge, dat in onze boekenkast staat.
Ik moest – bijna onmiddellijk – denken aan een wijsvinger van mijn partner en haar moeder.
Beiden gebruiken hun rechterwijsvinger wanneer zij iets serieus zeiden. (Ik verzin hier nu maar iets wat ze gezegd zouden kunnen hebben. Om het zo duidelijk te maken.)
Toen haar moeder het had over de “Hongaarse Opstand”, het “Vrije Westen”, het zinloos bloedvergieten en de vlucht van Hongaarse mensen, gebeurde het!
Toen mijn partner vertelde over Hongarije, over Orbán, de corruptie in dat land, de oorlog in Oekraïne, de EU, de door Rusland zèlf kapotgeschoten oliepijpleiding in Oekraïne, gebeurde het!
Tijdens zo’n gesprek kreeg de wijsvinger ook een rol. Deze vinger liet je iets zien in de trant van: “Let hier nu even op. Luister nu even heel goed!” 🙂
Maar dit denk ik:
“Het zal wel in hun genen zitten, aangeboren zijn.”
