Er even een paar dagen tussenuit


Eerst reden we samen naar het ‘Hoge Noorden’, naar ‘Museum Möhlmann’ in Appingedam.

Het moet hier toch gezegd worden: het is wel een paar uur autorijden, maar dan heb je ook wat. Dan krijg je iets moois te zien. Dan heb je waar voor je geld!

Het was dus weer genieten, opnieuw een bijzondere belevenis, een beleving van de bovenste plank!

Daarna zijn we naar Roden gereden, waar we de nacht hebben doorgebracht, omdat we de volgende dag naar ‘Museum Nienoord’ in Leek wilden gaan voor de expositie ter ere van de 80ste verjaardag van Matthijs Röling.

Het was die dag behoorlijk fris buiten, maar dat mocht de pret niet drukken, want we zagen een prachtige tentoonstelling! Wat wij aan kunst – met een hoofdletter K – te zien kregen, was werkelijk een openbaring voor ons! We zagen veel en prachtig werk van de jarige kunstenaar, maar ook prachtig werk van zijn kunstvrienden. Ook was er een buitengewoon mooie en interessante film te zien. (Niet te missen voor hen die nog gaan kijken.)

 

De nieuwe tv-serie “Vrouwen die varen”


Deze bijdrage gaat over de nieuwe tv-serie “Vrouwen die varen“, een serie waarin vijf vrouwen worden gevolgd tijdens hun werkdag op het water.

De titel van de serie deed mij denken aan het verhaal dat mijn broer mij een keer vertelde.

Wat hij zei leek op een mop, maar dat was het niet! Wat hij mij vertelde? Het volgende:

Er lag hier op zekere dag in de Maas een groot binnenvaartschip bij de sluis. Richting het hoge Noorden moest de boot. Het sturen van deze boot dreigde behoorlijk mis te gaan. De vrouw stond aan het roer. De man stond op het dek en hij hield een dik touw in zijn handen.
Er dreigde dus iets mis te gaan. De man riep toen iets heel grof richting de kajuit, woorden die hier niet voor herhaling vatbaar zijn. De vrouw hoorde  wel wat de man zei en riep keihard in het Gronings terug:
“As doe moar neuk’n kinst, den bin’k wol goud!

Een gezellige, maar wel een ‘gevaarlijke’ drukte in de sluis.