Dit is wat Ronald Snijders en Fedor van Eldijk ervan zeggen, en vinden, op hun ‘Schrikkelkalender’:
Vandaag, maandag 24 augustus, is de officiële aftrap zwartepietendiscussie
“Mensen die van de zwartepietendiscussie af willen: die discussie is een traditie en daar blijf je met je poten vanaf!”
Inderdaad, ‘andere tijden’.
Tot het Tweede Vaticaans Concilie was het vrouwen verplicht hoofdbedekking te dragen in een katholieke kerk. En dan heb ik het alleen nog maar over de katholieke kerk.
Op de ‘Bijbelbult’, bij vooral de conservatieve christelijke groepen, zie je zondags nog allerlei soorten hoeden, hoedjes en sjaals.
Het gebod vindt zijn oorsprong in I Korintiërs 11:5-6 (“Iedere vrouw, die blootshoofds bidt of profeteert, doet haar hoofd schande aan…”).
De hoofddoek als symbool van kuisheid in de christelijke traditie is nu nog wel te zien in bruids- en eerstecommuniekleding?
“Je kunt dan wel zeggen ‘Daar heb ik geen boodschap aan’, maar dat (een hoofdbedekking dus) was TOEN heel gewoon.”
Toen mijn vader – hij had een landbouwmechanisatiebedrijf annex smederij – nog autogeen laste was er volop carbid ‘in huis’. Ook de snijbrander kon door carbid worden gebruikt.
Op oudejaarsdag kreeg ik enkele stukjes carbid van mijn vader en een stroopblik van mijn moeder om er ‘lekker’ mee te kunnen knallen.
Met een hamer en een spijker maakte ik een gaatje in de achterkant van het blik, deed er een stukje carbid in, spuugde erop, deed de deksel erop, een voet erop, hield een brandende lucifer bij het gaatje, en wat was het resultaat?
Een harde knal. Het lawaai was harder dan dat van een rotje.
Mijn vader verkocht ook carbid, want er werd met de melkbus ‘geschoten’.
Dat was best wel gevaarlijk. Vooral als de deksel vast bleef zitten.
Er werd zelfs beweerd dat de deksel van een melkbus over de Vecht werd ‘geschoten’.
Het gaat tegenwoordig anders en gekker, geloof ik.