Toen mijn vader – hij had een landbouwmechanisatiebedrijf annex smederij – nog autogeen laste was er volop carbid ‘in huis’. Ook de snijbrander kon door carbid worden gebruikt.

Op oudejaarsdag kreeg ik enkele stukjes carbid van mijn vader en een stroopblik van mijn moeder om er ‘lekker’ mee te kunnen knallen.

Met een hamer en een spijker maakte ik een gaatje in de achterkant van het blik, deed er een stukje carbid in, spuugde erop, deed de deksel erop, een voet erop, hield een brandende lucifer bij het gaatje, en wat was het resultaat?

Een harde knal. Het lawaai was harder dan dat van een rotje.

Mijn vader verkocht ook carbid, want er werd met de melkbus ‘geschoten’.

Dat was best wel gevaarlijk. Vooral als de deksel vast bleef zitten.

Er werd zelfs beweerd dat de deksel van een melkbus over de Vecht werd ‘geschoten’.

Het gaat tegenwoordig anders en gekker, geloof ik.