Jens Christian Grøndahl – over hem zegt Arnon Grunberg: ‘Ik ben, vrees ik, verslaafd aan Grøndahl.’ – schrijft o.a. in zijn boek ‘Portret van een man‘:
“de oorlog vormde voor alle idioten een excuus om zich belangrijk voor te doen“
Tag archieven: schrijver
Jelle Brandt Corstius brengt de as van zijn vader weg
De beschrijving van zijn fietstocht van Amsterdam naar Saintes-Maries-de-la-Mer aan de Middellandse Zee (zo’n 1600 km) met een deel van zijn vaders as bij zich, leest als het volgen van een avontuur. Al is het op papier te volgen.
Ik heb zijn boek “As in tas” net uit.
Zoals Jelle Brandt Corstius zijn tocht beschrijft, zou ik het ook graag kunnen.
Dat hij de tocht per fiets doet, is niet zo vreemd, want Jelle Brandt Corstius fietste regelmatig met zijn vader. Dat beschrijft hij regelmatig en regelmatig op aangrijpende wijze. Het is duidelijk dat hij vaak niets van hoe zijn vader was, of wat hij deed, heeft be
grepen.
Het is ook duidelijk dat hij veel van zijn (bijzondere, gekke. wonderlijke, geniale) vader moet hebben gehouden.
Jelle Brandt Corstius schrijft met veel humor en zelfspot zijn bijzondere fietsreis, en over de belevenissen die hij onderweg meemaakte.
Ik eindig met de woorden:
Kopen dat boek en oordeel zelf.
Voor mijn gevoel krijg je na het lezen van zijn boek een persoonlijke inkijk in het leven van de schrijver, Jelle Brandt Corstius.
Sommigen vinden het boek “Magdalena” van Maarten ‘t Hart slecht geschreven
Ik heb er geen oordeel over, omdat ik met de Nederlandse taal niet goed genoeg op de hoogte ben.
Het is waarschijnlijk dat Maarten ’t Hart een moeilijke jeugd heeft gehad, maar hij was wel “gek op” zijn moeder, want hij beschrijft haar – wat hij pas na haar dood mocht doen – liefdevol en op een eerbiedige, ontwapende en humoristische wijze, zoals hij dat alleen maar kan.
Hoe ’t Hart bepaalde kwesties uit zijn jeugd beschrijft?
Op een mooie, droge, nuchtere, scherpe (soms venijnig) en vooral humoristische manier.
Niet iedereen zal zijn boek leuk vinden, of kunnen waarderen, denk ik.
Zeker niet door mensen “uit een bepaalde hoek”.
Ik heb zijn boek met veel plezier gelezen.
Het boek van Alexander Münninghoff: De Stamhouder.
“Een generatie bouwt, de volgende breidt uit, maar de derde maakt er een puinhoop van.”
Dat las ik eens in het boek “De Stamhouder” van Alexander Münninghoff met de geschiedenis van zijn grootouders, zijn ouders en hemzelf (“Bully”) als erfgenaam van een kapitaal- dat hij nooit zou krijgen – de familiebanden, intriges en grote geheimen.
De schrijver begint met een bijzondere jeugdherinnering:
“Mijn eerste aanraking met de geheimen die mijn leven zouden gaan beheersen was de vondst die ik op een verloren namiddag op de zolder van ons huis in Voorburg deed. Achter een paar hermetisch gesloten kisten ontdekte ik in de klerenkast, verscholen achter een dikke haag van zwaar naar mottenballen ruikende uitgehangen winterjassen, nog een kist die – achteraf wonderlijk genoeg – open bleek te kunnen. Er lag, naast wat hemden, broeken en prullaria, een helm in.”
De helm blijkt de SS-helm van zijn vader (Frans) te zijn.
Het boek bevat niet alleen geheimen in zijn familie, maar geeft ook de karakters en de posities van de verschillende familieleden, inclusief die van de schrijver, weer.
Zijn vader beschrijft hij als een opstandige zoon van de grootvader, een potentaat. De anekdote in het begin van zijn boek laat zien dat het voor Münninghoff moeilijk moet zijn geweest om de geheimen van zijn familie openbaar te maken. Het zal de schrijver veel moeite hebben gekost om te zeggen wat hij weet over zijn grootvader, zoals het gegeven dat deze man na de oorlog met hulp van bevriende rooms-katholieke politici zijn zoon Frans, de oud SS’er, uit de gevangenis heeft weten te houden. Nog meer moeite moet het hem hebben gekost om over zijn vader te vertellen dat hij “zelfzuchtig en kwaadaardig” was, na de oorlog de ene zwendel na de andere opzette en de erfenis van zijn zoon opsoupeerde.
Schrijver laat de lezer meemaken dat de familiegeschiedenis draait om winstbejag en honger naar macht, en dat de gruwelijke gevolgen daarvan tot op de dag van vandaag doorwerken.
[Dat Münninghoff nu pas met dat boek komt, heeft misschien te maken met het feit dat hij kort na WOII niet met een dergelijk boek durfde te komen? Ik denk van wel.]