Ik heb er geen oordeel over, omdat ik met de Nederlandse taal niet goed genoeg op de hoogte ben.

Het is waarschijnlijk dat Maarten ’t Hart een moeilijke jeugd heeft gehad, maar hij was wel “gek op” zijn moeder, want hij beschrijft haar – wat hij pas na haar dood mocht doen – liefdevol en op een eerbiedige, ontwapende en humoristische wijze, zoals hij dat alleen maar kan.

Hoe ’t Hart bepaalde kwesties uit zijn jeugd beschrijft?

Op een mooie, droge, nuchtere, scherpe (soms venijnig) en vooral humoristische manier.

Niet iedereen zal zijn boek leuk vinden, of kunnen waarderen, denk ik.
Zeker niet door mensen “uit een bepaalde hoek”.

Ik heb zijn boek met veel plezier gelezen.