-
- gevoerd worden
Geduld wordt beloond!
Maar toen kwam een kat langs, en weg was alles!
Maandelijks archief: juni 2022
Er is echt heel veel moed voor nodig
In wereldoorlog II werd mijn vader – op last van de Duitse bezetter – opgeroepen om (verplicht) in Duitsland te gaan werken. Dat zal best wel heel veel stress hebben veroorzaakt bij mijn ouders, maar hoe het precies is gegaan, weet ik eigenlijk niet eens.
Mijn ouders zijn in 1942 getrouwd. Ik ben in 1943 geboren. En in mei 1943 werd de algemene Arbeitseinsatz in het door nazi-Duitsland bezette Nederland afgekondigd. Alle jongemannen tussen achttien en vijfendertig jaar kregen een oproep om zich te komen melden. De resultaten voor de nazi’s waren mager. Veel Nederlandse mannen doken onder of probeerden een vrijstelling te krijgen/ regelen.
Wat ik er nog van weet, is het volgende.
Ook mijn vader en een aantal mannen uit het dorp D. werden opgeroepen om in Duitsland voor de bezetter te gaan werken. De groep ging op een dag te voet, onder bewaking, naar het station van D. Maar onderweg stapte mijn vader uit de groep, ergens nog in het dorp. Via, via, is hij eerst naar zijn ouderlijk huis gelopen, heeft daar zijn fietst gepakt en is toen naar mijn moeder, hun huis en zaak, ongeveer drie kilometer buiten het dorp, gefietst.
Dat dit heeft kunnen en mogen gebeuren is in mijn ogen nog steeds heel bijzonder. Mijn vader kende alle wegen, straten en binnenweggetjes in het dorp! Dat scheelde natuurlijk.
Er is later/ daarna niet door de Duitsers, of de plaatselijke politie, naar hem gezocht. Hij heeft tot en met de dag van de bevrijding in mei 1945 (gelukkig) geen last van de foute autoriteiten van destijds gekregen. Ook is hij niet verraden.
In de spiegel kijken
Afgelopen woensdag zijn wij naar de overzichtstentoonstelling in de Abdijkerk van het Drents Museum ‘De man in de spiegel‘ voor de 100 zelfportretten van Sam Drukker geweest.
Deze zelfportretten heeft hij in de periode 1980 tot nu gemaakt. Ook las ik dat de schilder dit jaar veertig jaar kunstenaar is.
Ally en ik zijn hem gaan waarderen toen we pas in Assen zijn komen wonen. We zagen zijn uitgesproken werk voor het eerst ergens in een openbaar gebouw in Assen hangen en later zijn we een keer naar Museum Flehite in Amersfoort geweest. Daarna werd onze belangstelling voor zijn werk nog groter.
Natuurlijk hebben we woensdag ook de tentoonstelling ‘In de ban van de Ararat’ en de tentoonstelling van Johanna van Eijbergen, de markante metaalkunstenaar, en Merlijne Marell bekeken.
Vijf schilderijen uit de tentoonstelling van Sam Drukker:
‘Klikken’ is terug in Poetins Rusland
Het heeft (zeker) te maken met de oorlog van Poetins Rusland tegen Oekraïne, namelijk: Klikken!
Poetin scheldt de Oekraïners uit voor nazi’s, maar ik denk: ‘Het is juist andersom!‘ (Ik bedoel: In mijn ogen is hij zelf een nazi.)
Waarom ik dat vind/ denk/ zeg? Omdat mij het volgende te binnen is geschoten.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog konden je eigen kinderen niet worden vertrouwd. Dat hoorde ik eens van mijn ouders.
Mensen met kinderen moesten in die tijd oppassen met wat ze zeiden, omdat ze anders verraden konden worden. M.a.w.: verraden kunnen worden door je eigen zoon of dochter.
Kinderen konden bijvoorbeeld op hun school worden uitgevraagd door hun juf of meester.
Maar het kon nog veel erger! Er waren kinderen die anderen aangaven bij de autoriteiten. Zelfs hun eigen familieleden!
Na al die jaren is er blijkbaar NIETS veranderd !!!
(De mens leert blijkbaar niet(s) van geschiedenis.)