In de spiegel kijken

Afgelopen woensdag zijn wij naar de overzichtstentoonstelling in de Abdijkerk van het Drents MuseumDe man in de spiegel‘ voor de 100 zelfportretten van Sam Drukker geweest.

Deze zelfportretten heeft hij in de periode 1980 tot nu gemaakt. Ook las ik dat de schilder dit jaar veertig jaar kunstenaar is.

Ally en ik zijn hem gaan waarderen toen we pas in Assen zijn komen wonen. We zagen zijn uitgesproken werk voor het eerst ergens in een openbaar gebouw in Assen hangen en later zijn we een keer naar Museum Flehite in Amersfoort geweest. Daarna werd onze belangstelling voor zijn werk nog groter.

Natuurlijk hebben we woensdag ook de tentoonstelling ‘In de ban van de Ararat’ en de tentoonstelling van Johanna van Eijbergen, de markante metaalkunstenaar, en Merlijne Marell bekeken.

Vijf schilderijen uit de tentoonstelling van Sam Drukker:

‘Klikken’ is terug in Poetins Rusland

Het heeft (zeker) te maken met de oorlog van Poetins Rusland tegen Oekraïne, namelijk: Klikken!

Poetin scheldt de Oekraïners uit voor nazi’s, maar ik denk: ‘Het is juist andersom!‘ (Ik bedoel: In mijn ogen is hij zelf een nazi.)

Waarom ik dat vind/ denk/ zeg? Omdat mij het volgende te binnen is geschoten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog konden je eigen kinderen niet worden vertrouwd. Dat hoorde ik eens van mijn ouders.
Mensen met kinderen moesten in die tijd oppassen met wat ze zeiden, omdat ze anders verraden konden worden. M.a.w.: verraden kunnen worden door je eigen zoon of dochter.
Kinderen konden bijvoorbeeld op hun school worden uitgevraagd door hun juf of meester.
Maar het kon nog veel erger! Er waren kinderen die anderen aangaven bij de autoriteiten. Zelfs hun eigen familieleden!

Na al die jaren is er blijkbaar NIETS veranderd !!!
(De mens leert blijkbaar niet(s) van geschiedenis.)