‘Klikken’ is terug in Poetins Rusland

Het heeft (zeker) te maken met de oorlog van Poetins Rusland tegen Oekraïne, namelijk: Klikken!

Poetin scheldt de Oekraïners uit voor nazi’s, maar ik denk: ‘Het is juist andersom!‘ (Ik bedoel: In mijn ogen is hij zelf een nazi.)

Waarom ik dat vind/ denk/ zeg? Omdat mij het volgende te binnen is geschoten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog konden je eigen kinderen niet worden vertrouwd. Dat hoorde ik eens van mijn ouders.
Mensen met kinderen moesten in die tijd oppassen met wat ze zeiden, omdat ze anders verraden konden worden. M.a.w.: verraden kunnen worden door je eigen zoon of dochter.
Kinderen konden bijvoorbeeld op hun school worden uitgevraagd door hun juf of meester.
Maar het kon nog veel erger! Er waren kinderen die anderen aangaven bij de autoriteiten. Zelfs hun eigen familieleden!

Na al die jaren is er blijkbaar NIETS veranderd !!!
(De mens leert blijkbaar niet(s) van geschiedenis.)

Titus Brandsma, verzetsheld, ‘hoempapamuziek’ en ‘poespas’


Titus Brandsma.
In mijn ogen was hij (zeker) een verzetsheld.
In 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd hij gearresteerd door de ‘moffen’, want zo werden de Duitse soldaten in die tijd genoemd. Brandsma had zich – onder meer in lezingen – uitgesproken tegen rassenhaat en stelde (in opdracht van de aartsbisschop van Utrecht) richtlijnen op die rooms-katholieke tijdschriften voorschreven geen advertenties van de Nationaal Socialistische Beweging (NSB) te plaatsen. Hij werd gevangen gezet in de gevangenis in Scheveningen, kwam in Kamp Amersfoort terecht en werd naar concentratiekamp Dachau gedeporteerd, waar hij – na zware mishandelingen – werd vermoord.

Concentratiekamp Dachau heb ik een paar keer bezocht. Niet om deze man, of uit nieuwsgierigheid, maar om met eigen ogen te kunnen zien wat er uiteindelijk met dat kamp is gedaan/ gebeurd. De tweede keer dat ik er was, was voor mij een heel bijzonder bezoek. Want wat bleek? Het kamp was vrijwel opnieuw gebouwd. Nagebouwd!

Titus Brandsma werd door de Duitse bezetter gekenschetst als een gevaarlijk persoon, die het nazisme bestreed.
Nadat hij enkele dagen in het kamphospitaal van het concentratiekamp had gelegen, raakte hij buiten bewustzijn.
(Ik heb werkelijk steeds gedacht dat hij in Kamp Dachau is geëxecuteerd, maar ik las een keer dat in 1942 een eind aan zijn leven is gemaakt nadat een kamparts hem als nutteloos een dodelijke injectie had gegeven.)

Maar waarom heeft deze man in die tijd onvoldoende steun van zijn kerk gekregen? (Dat heb ik mij vaak afgevraagd.)
En waarom was er nadien al die ‘poespas’? Zoals relieken, zalig- en heiligverklaring?
Waar was dat voor nodig?

Waarom gingen veel nazi’s naar Argentinië?


Waarom gingen veel nazi’s na de oorlog (WO II) naar Argentinië?
Omdat zij in dat land met open armen werden ontvangen, las ik. Veel wetenschappers en technici verlieten na de oorlog halsoverkop het verwoeste Duitsland, omdat ze anders een gevangenisstraf, of misschien nog erger, boven het hoofd hing.

Ook de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie hebben vlak na de oorlog nazi’s toegelaten om van hun kennis te profiteren. (Door de apenwedloop?)

Wat ik nooit heb begrepen is het rare, afschuwelijke feit dat veel oorlogsmisdadigers via het Rode Kruis en het Vaticaan naar Argentinië konden (ont)komen. In Argentinië mengden ze zich onder landgenoten; om niet op te vallen. Adolf Eichmann en Josef Mengele (“de engel des doods”) konden op die manier hun straf lange tijd ontlopen. Mengele zelfs tot in 1979.

De Verenigde Staten en de Sovjet-Unie ontwikkelden zich na de oorlog tot supermachten. Omdat Perón (in 1955) werd verjaagd door een revolutie gingen veel Duitsers terug naar Europa, waar ze – hoe bestaat het, niet waar? – nauwelijks iets in de weg werden gelegd. De meest gezochte nazi’s reisden in veel gevallen naar landen als Brazilië en Uruguay. Eichmann werd in Argentinië ontvoerd door de Israëlische geheime dienst, in Jeruzalem berecht en geëxecuteerd. Mengele stierf (zelfs een natuurlijke dood?) in Brazilië.

Veel mensen leren nauwelijks iets van geschiedenis. Dat is natuurlijk heel dom en jammer.

Het Russische Rode Leger


Het Russische Rode Leger bezorgde het Duitse leger en Duitsland een ‘enorme klap’ in en na Wereldoorlog II.

Over bepaalde gebeurtenissen is veel te lezen en te discussiëren. Ook over de vraag, of ze voor, tijdens en na WO II wel echt nodig waren.

Op 27 januari jl. is herdacht – trouwens dat is niet iets om jaarlijks te doen, maar elke dag! – dat het concentratiekamp Auschwitz door het Russische Rode Leger in 1945 werd bevrijd.

(klik even op de foto)

Het mag dan lang geleden zijn, maar het laat wel zien dat het de nazi’s NIET is gelukt om het grote kamp spoorloos te laten verdwijnen, want zij hebben niet de tijd gehad om alles te vernietigen (wat de nazi’s wel met het  vernietigingskamp Sobibor hebben gedaan om hun misdaden uit te wissen). Dat kwam door de opmars van de Russen. Toen de Russen bij het kamp kwamen, troffen zij daar ongeveer 8000 overlevenden aan, en wat ervan het kamp was overgebleven!