- Het Rusland van Poetin ca. – zo zeg ik het tegenwoordig maar – blijkt ook Oekraïens graan tegen te houden. Maar het exporteert wel graan naar ‘bondgenoot’ Syrië. (Misdadig! Toch?)
- Caroline van der Plas laat haar ware aard zien als zij beweert dat niet de veehouderij moet worden gesaneerd, maar de helft van de natuurgebieden. (Ook ‘oude politiek’ dus.)
- Srebrenica is veel meer dan de simpele excuses voor de soldaten die daar tijdens die vreselijke periode in naam van Oranje hebben gediend/ zijn geweest/ hebben moeten dienen. (Excuses? Nu pas? Voor wie zijn die (goedkope) excuses dan wel precies bedoeld?)
Maandelijks archief: juni 2022
Is hier sprake van een nieuwe truc van de makelaar?
Als je op Funda kijkt, zie je (vrijwel altijd) ‘gelikte’ foto’s. Ook de woningbeschrijving doet altijd wonderen.
Zo lazen wij over de woning waarin we nu wonen: ‘De woning grenst direct met de achtertuin aan het bos, … Tuin met veel privacy en fraai uitzicht op het bos. …‘
Het is geen ‘bos’, maar een ‘bosje’. Maar dat bosje heeft ook een naam: ‘het Boerenbosje‘.
En?
Nou toen we het huis kwamen bekijken zei de makelaar ook dat we er eekhoorntjes zouden kunnen zien.
Nou, dat klopte dus wel, want zo af en toe laten zij zich werkelijk zien.
Vooral de laatste tijd. Afgelopen week zien we vrijwel dagelijks een eekhoorntje bij het voedselhuisje. Om bij het voedsel te kunnen komen moet de eekhoorn eerst een houten klepje (het deksel) optillen.
De deksel, die op het voederhuisje zit, is geen enkel probleem voor de eekhoorn, want deze kunnen ze namelijk zelf heel gemakkelijk openen. Wel hoor je af en toe het geluid van het vallende dekseltje. Ook vroeg in de ochtend. 🙂
Voor ons het teken: Hij of zij is er weer om te gaan ‘snoepen’. 🙂
De eekhoorn is (dan) zo’n tien minuten bezig met eten.
Misschien ligt het eraan dat hij/ zij de voedselvoorraden niet meer kan vinden, of dat alles al op is!? Of gemakzucht!?
Hoe het ook is, bij ons kunnen de eekhoorntjes gewoon terecht!
PS: J-T, er is dus echt geen plaatselijke makelaar (meer) nodig. 🙂
Toch klopt er iets niet
Wat klopt er dan niet?
Maar (misschien) klopt het toch wel?
een ‘bedriegertje’
De verborgen tuinen
Gisteren op de fiets naar Voorst voor de Verborgen Tuinen van Bert Loman aan de rand van het dorp. Niet alleen van de (kleurrijke) borders, ook van de beelden en de keramiek hebben wij enorm genoten.
Nog tijdens de heenweg hebben Ally en ik bij bakkerij Bril – op advies van de buren – een lekkere plak krentenbrood gegeten bij een fijn bakkie koffie. Zo konden we er weer een poosje tegen. 😊
De drukte op het weggetje langs de IJssel viel mee! Ook in de tuinen was het gelukkig niet druk.
Op de terugweg zijn we nog even bij de prachtig gelegen ‘De Kribbe’ geweest. (De naam is vernoemd naar een stuk land langs de IJssel. Een ‘kribbe’ is ook de naam voor een dam om de bedding van een rivier te versmallen en zo de stroom te versterken. Het is ook een ‘voederbak’ en het wiegje van Jezus, lazen we.) Ook daar smaakten ons de tosti en de koffie prima.
Verder maar weer. Terug over het smalle, bochtige landweggetje. We moesten een paar keer de berm in, dus van de fiets af, omdat ons een paar kolossale trekkers met een brede ‘aanhanger’ tegemoet kwamen rijden.
In een paar afgemaaide weilanden zagen we ooievaars lopen.
Al met al was het een fijn fietstochtje van ongeveer 40 km. Goed te doen dus.
(Een paar adressen: www.deverborgentuinenvoorst.nl en www.dekribbe.nl )
Vanmorgen speciaal bezoek in onze tuin
-
- gevoerd worden
Geduld wordt beloond!
Maar toen kwam een kat langs, en weg was alles!
Er is echt heel veel moed voor nodig
In wereldoorlog II werd mijn vader – op last van de Duitse bezetter – opgeroepen om (verplicht) in Duitsland te gaan werken. Dat zal best wel heel veel stress hebben veroorzaakt bij mijn ouders, maar hoe het precies is gegaan, weet ik eigenlijk niet eens.
Mijn ouders zijn in 1942 getrouwd. Ik ben in 1943 geboren. En in mei 1943 werd de algemene Arbeitseinsatz in het door nazi-Duitsland bezette Nederland afgekondigd. Alle jongemannen tussen achttien en vijfendertig jaar kregen een oproep om zich te komen melden. De resultaten voor de nazi’s waren mager. Veel Nederlandse mannen doken onder of probeerden een vrijstelling te krijgen/ regelen.
Wat ik er nog van weet, is het volgende.
Ook mijn vader en een aantal mannen uit het dorp D. werden opgeroepen om in Duitsland voor de bezetter te gaan werken. De groep ging op een dag te voet, onder bewaking, naar het station van D. Maar onderweg stapte mijn vader uit de groep, ergens nog in het dorp. Via, via, is hij eerst naar zijn ouderlijk huis gelopen, heeft daar zijn fietst gepakt en is toen naar mijn moeder, hun huis en zaak, ongeveer drie kilometer buiten het dorp, gefietst.
Dat dit heeft kunnen en mogen gebeuren is in mijn ogen nog steeds heel bijzonder. Mijn vader kende alle wegen, straten en binnenweggetjes in het dorp! Dat scheelde natuurlijk.
Er is later/ daarna niet door de Duitsers, of de plaatselijke politie, naar hem gezocht. Hij heeft tot en met de dag van de bevrijding in mei 1945 (gelukkig) geen last van de foute autoriteiten van destijds gekregen. Ook is hij niet verraden.