Sellingen leek op 14 februari 1979 ingesneeuwd en onbereikbaar.

De meeste gemeenteambtenaren, dat wil zeggen: zij die buiten Sellingen woonden, konden die morgen niet naar het gemeentehuis in die plaats komen, omdat de harde wind had gezorgd voor enorme bergen sneeuw op de wegen.

De automobilisten, die het toch probeerden, liepen hopeloos vast tegen de sneeuwbelten en waren weer naar huis gegaan.

Het ‘regende’ plotseling telefoontjes in het gemeentehuis. Het waren bijna allemaal telefoontjes van collega’s die zich absent meldden en zeiden dat zij niet door de sneeuwbelten konden komen.

Toch bleek Sellingen, en dus ook het gemeentehuis, wèl bereikbaar! Een aangever presteerde het om voor een overlijdensaangifte naar het gemeentehuis te gaan. In zijn auto was hij vanuit Barnflair, waar hij woonde, eerst naar de N976 gereden, maar kwam niet verder dan in de buurt van de molen in Ter Haar. Omkeren dus, en reed daarna via Ter Apelkanaal, Slegge en Sellingerbeetse (‘de Beetse’) naar Sellingen. De rit ging zonder veel problemen, want hij was in het gemeentehuis gearriveerd!

Toen de man hoorde dat veel gemeenteambtenaren en een wethouder zich telefonisch hadden afgemeld wegens de grote hoeveelheden sneeuw op de weg, begon hij te grijnzen.

Nadat de overlijdensakte was opgemaakt en ondertekend vertrok hij weer, maar niet nadat hij nog een kop koffie had genomen, richting Ter Apel.