Waarom nu pas? Na meer dan 70 jaar geleden?


“Achteraf is het gemakkelijk te zeggen wat er had moeten gebeuren.”
Of zeg het zo:
“Je kunt toch niet veranderen wat er is gebeurd.” (Dus ook niet door excuses.)

Wil premier Rutte zijn ‘populariteit’ opvijzelen door nu pas, publiekelijk, namens ‘zijn’ kabinet, excuses aan te bieden voor iets wat al meer dan 70 jaar geleden had moeten gebeuren? Namelijk om te zeggen dat de enorme ellende van toen in het verre Oosten, in Indië dus, NIET had mogen gebeuren?

Natuurlijk klopt het NIET wat er toen is gebeurd. Maar het is wèl gebeurd, en dat was toen al vanaf het begin bekend! Zo ook wat er is gedaan en uitgevoerd in naam van God, of welke godheid of ‘hotemetoot” dan ook !

Wie zich in de geschiedenis van toen heeft verdiept – al is het maar een beetje – die weet tegelijkertijd wat er is gebeurd: het was een smerige, koloniale OORLOG!
Het waren heus geen politionele acties, zoals de Nederlandse politiek het destijds probeerde te ‘verwoorden’. En dat is lange tijd nog gelukt ook!
Te erg voor woorden natuurlijk. Schandalig gewoon!

Maar wat schiet je anno 2022 ermee op om die ‘beerput’ van toen (weer) uitgebreid te gaan openen? Helemaal niks toch zeker.

Wat heb je nu nog aan excuses? Verontschuldigingen? Eerherstel?
En voor wie zijn ze dan bedoeld? Voor wat? Waarvoor? Waarom? Enz.
Excuses komen voor de meesten sowieso te laat.

En: Wie worden er in de excuses van premier Rutte vergeten?
Zijn het de personen, soldaten, enz., die destijds al in Indië woonden, omdat zij er hun baan/ werk hadden te verrichten?
Of gaat het wellicht om de personen en soldaten, enz., die er vrijwillig naar toe zijn gegaan? (Het is toch zeker niet zo dat allen ‘verkeerde’ bedoelingen hebben gehad!?)

Kort gezegd, meneer Rutte, er zijn genoeg vragen voor ‘uw’ kabinet, de regering, die op antwoord wachten.

Zo weet ik dat er personen, soldaten, enz., naar het voormalig Indië zijn gegaan, omdat zij zich kort na WO II ‘bevrijders’ achtten. Sommigen onder hen zullen dat wellicht ook voor het avontuur, misschien zelfs voor voor de ‘kick’, hebben gekozen, en die er, wellicht ook om die reden, een enorme puinhoop van hebben gemaakt. En wel zo’n enorme rotzooi dat de goedwillende mensen, vrijwillige en dienstplichtige soldaten, e.d., er nadien, en misschien wel elke dag, heel veel last, en ja, zelfs een trauma, aan hebben overgehouden.

Maar nogmaals, meneer Rutte: Velen leven al niet meer!


Onderstaande foto komt uit een artikel in ELSEVIER(van 14 juli 2007).
(Dat artikel is bijna 15 jaar geleden geschreven.)

Laat de regering zich richten op tegenwoordige zaken. Op (nare) zaken die nog steeds niet zijn opgelost, maar wel moeten! Er is dus genoeg te doen!

[Ik moest mijn verhaal toch weer even kwijt!]

Struikelstenen (‘Stolpersteine’)


Struikelstenen zijn kleine, opvallende, goudkleurige steentjes – vaak te zien in de stoep – voor huizen waar slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog woonden of ondergedoken zaten.

De bedenker, de Duitse kunstenaar Gunter Demnig, plaatst ze zelf? (Maar dat is blijkbaar veranderd!?)

Je hebt dergelijke ‘stenen’ vast wel eens ergens in Nederland gezien.

In Luxemburg en Duitsland zijn/worden ze nu ook geplaatst voor de huizen van mensen die tijdens WO II, weliswaar onder dwang, voor de Duitse Wehrmacht hebben gevochten.

Belachelijk. Dat mag echt NIET. Dat had echt niet gemogen.

Gelukkig ben ik niet de enige die dat denkt. Ook als je onder dwang voor de vijand (de bezetter) hebt gewerkt, dan heb je verkeerd gehandeld. Dan ben je een verrader.

Waarom ik dat denk? Zo ben ik opgevoed.

Ik denk dat het heel moeilijk zal zijn, maar men had anders kunnen kiezen!
En als je dat niet kunt/wilt, er niet genoeg lef, moed, voor hebt, dan moet je NIET gaan zeggen, dat je géén keuze had. (Dan lieg je!)

Edu Waskowsky


Dit beeld van de kunstenaar, Edu Waskowsky, is van  Museum De Buitenplaats in Eelde. Momenteel is het te zien in de ‘verzamelingstentoonstelling’.

Maar … De volgende beelden heeft hij ook gemaakt. Hij ontwierp voor het oorlogsmonument bij Groningen – aan de Hereweg – zeven handen. Uiteindelijk, na veel geharrewar, zijn het er maar zes geworden.
Het (zeer aangrijpende) monument met de (verwrongen) handen is er gekomen ter nagedachtenis van de in WO II omgekomen Joodse Groningers.

“Ontbrekende beelden” uit de oorlog in Nederlands-Indië?

Met de woorden “Ontbrekende beelden” opent ‘de Volkskrant’ de filmreportage om duidelijk te maken dat we van de strijd in Nederlands-Indië nauwelijks beeld hebben van wat er daar allemaal is gebeurd. Dat geloof ik direct. De beelden van destijds hoef ik ook niet te kennen. Waarom zou ik?

De reportage in die krant gaat over de speelfilm ‘De Oost’ van Jim Taihuttu.

Wel heb ik wat inzicht gekregen door boeken te lezen, door wat mijn oom heeft verteld en wat ik aan foto’s heb gezien in zijn dikke fotoalbum. Allemaal foto’s uit die tijd dat hij daar was als vrijwilliger in het Nederlandse leger.

Nogmaals gezegd, het fijne weet ik er niet van. Ik heb hem er ook nooit naar gevraagd. Dat deed je sowieso niet in die tijd. Misschien had ik dat moeten doen.

Hoe mijn ouders de Duitse bezetting, de Tweede Wereldoorlog, hebben beleefd/ meegemaakt, weet ik ook niet. Zij hebben wel ‘dingen’ verteld, maar of dat alles was?

Maar waarom anno 2021 een film maken over deze zwarte bladzijden? Ik snap het niet.

Ik heb mijn oom goed gekend, denk ik. Misschien was hij wat rechtlijnig, maar verder een prima man. Ik heb een boel aan hem te danken.

Na de bevrijding in 1945 dacht mijn oom waarschijnlijk goed te doen door zich als vrijwilliger op te geven voor een zgn. politionele actie in “de Oost”.

Ik las ergens dat de Nederlandse vrijwilligers het idee hadden ook ‘bevrijders’ te zijn. Maar of de dienstplichtigen ook zo dachten?

Wat betreft Raymond Westerling. Ik ga niet nog meer over hem schrijven. Na wat ik allemaal over die man gelezen heb, denk ik te weten dat hij een héél slecht mens was! (Kijk maar eens in Wikipedia.)

En wat te vinden van de Bersiap-periode? Vreselijk toch!
(Wie weet/ kent het verschil tussen feit en fictie?)

Ik stop ermee. Ik moest dit alles even kwijt!

In elk geval is het een feit dat Nederland de Ambonezen veel leed heeft aangedaan.

Schandalig veel leed!!!

“Wir haben es nicht gewußt”

Dat blijken inwoners van Weimar (Duitsland) te hebben gezegd die in 1945 door de geallieerden gedwongen werden het concentratiekamp Buchenwald te bezoeken, waar toen o.a. lijken lagen opgestapeld waar zij langs moesten lopen.
Op bevel van generaal Patton moesten zo’n 1000 inwoners uit Weimar dat  concentratiekamp van binnen gaan bekijken. De Amerikanen hadden voor die mensen een rondleiding samengesteld langs opgetaste lichamen, de crematoria, geprepareerde stukken menselijke huid en hoofden. Het schijnt dat toen die (afschuwelijke) uitspraak is gedaan: “Wir haben es nicht gewußt“.

Deze foto staat (nog steeds) in mijn geheugen gegrift:

Inwoners van Weimar in concentratiekamp Buchenwald.

In 2010 werden dezelfde woorden gebruikt door de onlangs overleden kardinaal Simonis tijdens een uitzending van Pauw & Witteman rondom het seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk. Later zei hij dat zijn uitspraak beladen was, maar dat de woorden de situatie correct weergaven.

Zijn schandalige, leugenachtige uitspraak van toen is mij ook steeds bijgebleven.