Struikelstenen (‘Stolpersteine’)


Struikelstenen zijn kleine, opvallende, goudkleurige steentjes – vaak te zien in de stoep – voor huizen waar slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog woonden of ondergedoken zaten.

De bedenker, de Duitse kunstenaar Gunter Demnig, plaatst ze zelf? (Maar dat is blijkbaar veranderd!?)

Je hebt dergelijke ‘stenen’ vast wel eens ergens in Nederland gezien.

In Luxemburg en Duitsland zijn/worden ze nu ook geplaatst voor de huizen van mensen die tijdens WO II, weliswaar onder dwang, voor de Duitse Wehrmacht hebben gevochten.

Belachelijk. Dat mag echt NIET. Dat had echt niet gemogen.

Gelukkig ben ik niet de enige die dat denkt. Ook als je onder dwang voor de vijand (de bezetter) hebt gewerkt, dan heb je verkeerd gehandeld. Dan ben je een verrader.

Waarom ik dat denk? Zo ben ik opgevoed.

Ik denk dat het heel moeilijk zal zijn, maar men had anders kunnen kiezen!
En als je dat niet kunt/wilt, er niet genoeg lef, moed, voor hebt, dan moet je NIET gaan zeggen, dat je géén keuze had. (Dan lieg je!)

Waarom zou je de pers er niet buiten mogen houden?


Het is goed dat de pers er is, maar zijn momenten dat je de pers er liever niet bij wilt hebben. Althans sommige pers niet.

Van der Werff, burgemeester van Noordoostpolder, begrijp ik dus wel.

De pers kan veel goed doen, maar ook veel kapot maken. De pers is er om “de vinger op de zere plek te leggen” en niet “voor de “stemmingmakerij”.

Als het gemeentebestuur besluit om vertrouwelijk met je inwoners te willen praten en je wilt de pers er liever niet bij hebben, dan moet dat kunnen.

“Mevrouw (“u ziet er zo aardig uit”) Tweebeeke, dat heeft in dit geval niets met schending van de persvrijheid te maken. Ook niet met achterkamertjespolitiek.”

Van der Werff en het college van Noordoostpolder zijn moedig!