Tag archieven: verzet

Kan een mens namens God spreken?

Geplaatst op door

Kan een mens überhaupt namens God, een god, spreken?

Wat bisschop Mariann Budde tijdens de bijzondere kerkdienst in de kathedraal van Washington, waarbij de gekozen president van de VS, Trump, en heel veel Trumpianen, aanwezig waren, in het openbaar tegen Trump durfde te zeggen, verdient het grootste en allerhoogste respect.

Van een ieder!!! 

Ook aan het volgende moest ik denken toen ik deze bijdrage schreef:

“Titus Brandsma werd in Dachau na zware mishandelingen vermoord, doodgeschoten, op 26 juli 1942, door de Nazi’s!”

 

[Ik ben benieuwd wat er nu met deze bisschop, Mariann Budde, gaat gebeuren.]

Titus Brandsma, verzetsheld, ‘hoempapamuziek’ en ‘poespas’

Geplaatst op door

Titus Brandsma.
In mijn ogen was hij (zeker) een verzetsheld.
In 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd hij gearresteerd door de ‘moffen’, want zo werden de Duitse soldaten in die tijd genoemd. Brandsma had zich – onder meer in lezingen – uitgesproken tegen rassenhaat en stelde (in opdracht van de aartsbisschop van Utrecht) richtlijnen op die rooms-katholieke tijdschriften voorschreven geen advertenties van de Nationaal Socialistische Beweging (NSB) te plaatsen. Hij werd gevangen gezet in de gevangenis in Scheveningen, kwam in Kamp Amersfoort terecht en werd naar concentratiekamp Dachau gedeporteerd, waar hij – na zware mishandelingen – werd vermoord.

Concentratiekamp Dachau heb ik een paar keer bezocht. Niet om deze man, of uit nieuwsgierigheid, maar om met eigen ogen te kunnen zien wat er uiteindelijk met dat kamp is gedaan/ gebeurd. De tweede keer dat ik er was, was voor mij een heel bijzonder bezoek. Want wat bleek? Het kamp was vrijwel opnieuw gebouwd. Nagebouwd!

Titus Brandsma werd door de Duitse bezetter gekenschetst als een gevaarlijk persoon, die het nazisme bestreed.
Nadat hij enkele dagen in het kamphospitaal van het concentratiekamp had gelegen, raakte hij buiten bewustzijn.
(Ik heb werkelijk steeds gedacht dat hij in Kamp Dachau is geëxecuteerd, maar ik las een keer dat in 1942 een eind aan zijn leven is gemaakt nadat een kamparts hem als nutteloos een dodelijke injectie had gegeven.)

Maar waarom heeft deze man in die tijd onvoldoende steun van zijn kerk gekregen? (Dat heb ik mij vaak afgevraagd.)
En waarom was er nadien al die ‘poespas’? Zoals relieken, zalig- en heiligverklaring?
Waar was dat voor nodig?

De VN heeft geen lef

Geplaatst op door

De VN maar afschaffen dan?

De VN heeft blijkbaar nog wel het lef om bedrijven – waaronder het Nederlandse bedrijf Booking.com – die zaken doen in illegale Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (Westbank) op een lijst te zetten.
Maar waarom zet de VN die bedrijven – want dat zijn er nogal wat – niet op een ‘zwarte lijst’?

Wat een enorm slap! De VN laat hiermee weer eens zien dat de Palestijnse mensen (opnieuw) worden weggezet als tweederangs burgers.

Ik las de reden(en):

“De VN zegt te beseffen dat het een zeer beleden en gevoelig onderwerp is en erkent dat de kans bestaat dat de bedrijven slachtoffer kunnen worden van boycotacties of afhakende investeerders.”

Je zult maar Palestijn zijn en op de Westbank, in Gaza, al jaren in een vluchtelingenkamp, of waar dan ook (moeten) wonen.

Rondlopen met een geheim (kv 109)

Geplaatst op door

 

Uit mijn jeugd heb ik twee geheimen onthouden. Vraag mij niet waarom mijn ouders het mij verteld hebben. Er werd mij heus niet alles verteld. Ik weet nog dat mijn moeder een keer tegen mij zei dat ze bang was dat, als er iets mis ging, men (Moffen) mij misschien iets zou willen/kunnen aandoen.

Het ene geheim gaat over de knecht (tegenwoordig: ‘medewerker’?) die mijn vader in dienst heeft genomen. Dat is gebeurd omdat mijn ouders vonden dat de man een kans moest krijgen, ook al was zijn vader een enorm foute NSB’er!
Mijn vader zocht een goede ‘kracht’ voor zijn bedrijf, want hij kon het werk niet alleen meer af.
Mijn ouders vonden ook dat je een kind van ‘foute ouders’ niet mocht afrekenen op hun daden. Aan de andere kant kenden zij het spreekwoord: De appel valt niet ver de boom. Toch hebben zij besloten dat de man kon komen werken met kost en inwoning.

Het ander geheim? Het was oorlog. In de buurt waar we woonden, waren op een nacht wapens ‘gedropped’. De wapens waren voor het verzet bestemd. Twee grote, ronde, blikken ‘trommels’ werden bij ons thuis gebracht. In de schuur, in de ren van het kippenhok, werden ze ‘begraven’. De kippen zouden wel voor de rest zorgen, nl. de grond ‘egaliseren’. Op een dag (bevrijdingsdag?) stonden er een aantal geweren tegen het aanrecht in de keuken. In mijn gedachten zie ik ze daar nog steeds staan.

Hoe het verder is gegaan? Weet ik niet. Ik was toen net geen drie jaar oud.
En waarom ik dit vertel? Het kan geen kwaad meer doen, lijkt mij.

De Februaristaking (herdenking)

Geplaatst op door

Dit was een publiek protest in 1941 tegen de Jodenvervolging door de Duitse bezetter.

De aanleiding hiervoor waren de razzia’s op het Jonas Daniël Meijerplein in Amsterdam tegen een groep van ruim 400 Joodse mannen.

De staking was een oproep van de illegale Communistische Partij Nederland.

(De Duitsers (moffen) traden keihard op.)

de_dokwerker

En toch is mij de aanleiding van de staking van destijds (nog steeds) niet duidelijk:
Werd er toen gestaakt voor meer loon?
Of was het een samenloop van omstandigheden?

“Verzet was in Nederland een stuk gewoner dan menigeen dacht.”

Geplaatst op door

Daar ben ik het helemaal mee eens.

In mijn jeugd ben ik door mijn ouders behoorlijk anti-Duits opgevoed.
Er deugde niet één Duitser. Althans niet in de ogen van mijn ouders.

Maar: “Tijden veranderen.”
Een cliché? Dat zal wel, maar ik geloof er wel in.

Ik begreep deze reacties van mijn ouders, maar onvoldoende. Ik ben in die oorlog geboren, maar ik heb er niets van gemerkt. In elk geval niets nadelig. Misschien kwam het daardoor?

Niet alle Nederlandse mensen zaten tijdens WO II in het georganiseerd verzet, maar heel veel Nederlanders deden wel aan het verzet tegen de Duitsers mee!

Daarom spraken mij de conclusies (in de Volkskrant van afgelopen weekend) van Marjan SchSchwegman_foto-Bob-Bronshoff (Mobile)wegman, directeur van het NIOD, ook zo aan.
Volgens haar was meedoen aan het verzet tegen de Duitsers voor veel mensen gedurende de oorlogstijd een deel van het gewone leven, en deden zij iets in het verzet!

Dat deden mijn ouders ook. Ook na die verschrikkelijke oorlog.

Iemand die in het kader van de “Arbeitseinsatz” in nazi-Duitsland in de oorlogsindustrie moest werken, en uit dat land was gevlucht, terug naar Nederland, gaven zij onderdak en werk, en na de oorlog gaven zij een zoon van een NSB’er een kans om verder te komen in het leven, nl. werk, kost en inwoning. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Het waren zaken waarbij zij veel risico liepen, maar toch, zij deden het gewoon.

Inderdaad: in het gewone leven.
En: zelfs met een baby/kleuter (Blogger) in huis.