Ik vond het een verschrikkelijk gezicht, een ‘ramp’, toen ik het vogeltje zo zag hangen.
Voorzichtig heb ik het heel ‘gestreste’ koolmeesje proberen te bevrijden. Dat is gelukt, maar het (jonge) vogeltje moest daarna wel een paar veertjes missen. Vreselijk natuurlijk.
Ik had deze rampspoed echt niet voorzien. Zo vond ik de situatie onder de veranda:
(Toen ik het vogeltje zo zag hangen, moest ik ook aan het gebruik van lijmstokken denken.)
“Gooi Turkije uit de NAVO en van de lijst van kandidaat EU-leden,” zou ik zeggen.
Met president Erdogan aan het roer is er steeds maar weer ellende. Niet alleen voor Turkije, maar ook voor de inwoners van dat land, en ook voor hen die zijn vertrokken, zelfs moesten vluchten.
Waarom de Turkse kiezers zich nog steeds zo opstellen, zich laten ‘bedotten’, hun leiders niet al lang ‘de laan hebben uitgestuurd’, is voor mij onbegrijpelijk.
Er zijn in de wereld veel te veel van dit soort ‘leiders’. Maar, het is vreemd dat zij nog steeds (fanatieke) ‘volgelingen’ hebben.
Voor Nederland geldt hetzelfde voor minister-president Rutte. Waarom hij er nog steeds is, is voor mij ook onbegrijpelijk.
De laatste keer wist Erdogan het voor elkaar te krijgen dat Zweden en Finland – maar ook de NAVO zelf, denk ik – hebben toegezegd dat er geen wapenembargo’s tegen Turkije, geen steun aan (rebellerende) Koerden zullen komen en dat de beide landen voor ‘een snelle en grondige’ behandeling van Turkse uitleveringsverzoeken zullen zorgen.
Hoe bestaat het!? Onbegrijpelijk. Toch ???
VREDE moet blijkbaar DUUR betaald worden.
“Een klaproos?”
Inderdaad. Dat klopt helemaal. Het is een prachtige bloem!
“Heb ik speciaal voor haar geschilderd,” zei de schilder.
“Het was best wel moeilijk om na te schilderen.”
Remco Campert (1929-2022) was een veelzijdig schrijver.
‘Eerst dichter en dan pas schrijver,’ zei hijzelf.
Paulien Cornelissen had jarenlang Camperts gedicht Lamento op een papiertje geschreven in haar portemonnee gedaan, las ik in de krant.
Sander Donkers ‘moest hard slikken’ toen hij dat gedichtje via haar te lezen kreeg. Ook dat stond in dezelfde krant.
Het gedicht ‘Lamento’ uit Dichter (1995) is veel langer?
Alleen de volgende regels had zij waarschijnlijk op haar briefje staan!?
‘Langs het lange diepe water dat ik dacht
Dat ik dacht dat je altijd maar
Dat ik dacht dat geluk altijd maar
Dat altijd maar het licht roerloos in de middag
Dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder
Je okeren schouder altijd in het middaglicht’
Gisteren ben ik zijn roman ‘Het leven is vurrukkulluk’ gaan lezen. Ik vind het een ‘luchtig’ verhaal, maar wat er achter die ‘luchtigheid’ allemaal schuil gaat?
‘Lezen is in elk geval vurrukkulluk.’
Hennie van der Vegt is een beroemde kunstenaar geworden, maar ooit zijn wij dorpsgenoten geweest! 🙂 Ook hebben Ally en ik hem een keer ‘opgezocht’, vlakbij Amsterdam. Heb ik nog meer over hem te vertellen? Jazeker wel!
In Groningen heeft hij de Academie Minerva gedaan.
Met grote regelmaat is zijn werk geëxposeerd in binnen- en buitenland.
Naast het schilderen van portretten maakt hij stillevens, dieren en naakten.
In toenemende mate wordt hij beschouwd als dé schilder van bloemen, bloesems en gebladerte.
Zijn grote talent heeft ervoor gezorgd dat het genre Bloemstillevens een nieuwe impuls heeft gekregen en om die reden een ongekende vitaliteit en dynamiek gekregen.
Solo-presentaties had hij o.a. in het Singer Museum, het Noord-Brabants Museum en het Amsterdam Museum.
Groepspresentaties waren er o.a. in het Drents Museum, Museum ‘het Valkhof’ en Museum Möhlmann.
In de geest van Hennie van der Vegt heb ik het volgende geschilderd:
