- Nadat Brexit een feit werd, trok Nigel Farage zich schielijk terug. May kan het land (UK) vast en zeker ook niet helpen. (En wat te denken van de afgezette president van Catalonië, Puigdemont?)
- Een trein in Duitsland zou naar Anne Franck worden genoemd. (Dat zal een vergissing zijn, maar is een musical over haar leven dan niet erg?)
- Jos van Rey (VVD; alweer) beweerde in hoger beroep voor het gerechtshof in Den Haag, dat hij als voormalige VVD-wethouder van Roermond en ondanks zijn hechte vriendschap met de Roermondse projectontwikkelaar Piet van P. ‘nooit heeft gematst’ bij de toekenning van bouwprojecten. (Van Rey is vorig jaar veroordeeld tot 240 uur taakstraf voor corruptie. Wat wil de man nog bewijzen?)
- De Berlijnse Muur blijkt afgebroken te zijn door een Nederlandse aannemer. (Overal waar geld is te verdienen zijn blijkbaar ook Nederlanders te vinden.)
- Er is weer een wolf (Is dat dan nieuws? In Nederland is Kloosterhaar ver verwijderd van ‘de Randstad’. ?)
- Wat een enorme blunder van Omtzigt (CDA). (Ik dacht dat hij ‘normaal’ was.)
- Vijf Marokkaanse Nederlanders doen mee in het voetbalelftal van Marokko. (?????)
Maandelijks archief: november 2017
Sint-Maarten, Sint en Piet en Foekepotten
Toen ik in Zuidoost-Groningen woonde, werd op 11 november Sint-Maarten ‘gevierd’.
Onze kinderen zijn met dat ‘feest’ en Sinterklaas opgegroeid. Natuurlijk ook met Zwarte Piet, waar nog steeds dat ‘irritante gemekker en gekwetter’ over is.
Op de basisschool, waar zij toen zaten, werd gelukkig aandacht aan deze ‘feesten’ besteed. Prachtig toch!? “Prima, niks mis mee”, zeg ik dan.
Ik heb altijd gedacht dat Sint-Maarten een ‘Gronings feest’ is, maar dat is dus niet zo. Waar we nu wonen wordt Sint-Maarten ook gevierd, al moet ik zeggen dat we in al die jaren maar één keer kinderen aan de deur hebben gehad.
Gelukkig geen Halloween-gedoe!
Bij Sint-Maarten droegen de meeste kinderen een lampion (“Elf november is de dag, dat mijn lichtje branden mag.”), die ze op hun school hadden gemaakt, of van thuis hadden meegenomen. En ze hadden een grote plastic zak bij zich om al het gekregen snoepgoed in op te kunnen bergen.
Zelf heb ik ooit aan foekepotten gedaan.
Een echte ‘foekepotte’, met een (gedroogde) varkensblaas van slagerij Zweerts. 🙂
Foekepotterij bestaat dat nog? Wordt deze traditie nog steeds in ere gehouden op de ‘Vastenavond’, de dinsdag voor Aswoensdag, de laatste dag van carnaval? Komen er dan kinderen verkleed aan de deur met een echte foekepot en/of een paar potdeksels? En zingen ze dan het liedje: “Foekepotterij, foekepotterij, geef mij een centje, dan ga ik voorbij. Ik heb geen geld om brood te kopen, daarom moet ik met de foekepotte lopen?”
Als beloning kreeg je iets lekkers. Meestal wat geld voor in de spaarpot, maar soms ook een kippenei, of een sinaasappel.
Het was een leuk ‘feest’, vond ik, totdat het buurmeisje met mijn ons (mijn broer en ik) mee ‘moest’ langs een aantal deuren in de buurt.
Kunstmaand Ameland 2017
Voor de achtste keer waren we op Ameland om de kunstwerken van zo’n 100 kunstenaars uit binnen- en buitenland te gaan zien.
Er zijn in deze maand ook speciale projecten, rondleidingen, workshops, filmavonden, podiumkunsten, etc.
Keuze genoeg dus. (Maar wat moet dat een enorme organisatie zijn!)
Het programmaboekje mag dan vijf euro kosten, maar het wijst je de weg langs de (gratis) locaties (ongeveer 40) en het geeft je een goed overzicht van alle activiteiten en optredens.
Mijn vrouw en ik zijn naar het “baardmannetje”, Hans Dorrestijn, geweest. We hebben genoten van zijn optreden. De RK Kerk in Nes was die avond stampvol.
-
- Mariëlle Buckinx, objecten
“Volg je hart, want dat klopt …”
Mijn vrouw bestelt altijd bonnen voor een krant als we naar Ameland gaan. Met een bon kunnen we dan de krant ergens gaan halen. Bijvoorbeeld in een boekenzaak.
Maar waar we verblijven, kan dat ook. Maar deze keer waren er te weinig kranten gekomen werd er gezegd. ‘Morgen zijn er weer kranten genoeg’, zei de man. Hij zou voor een exemplaar zorgen, want hij schreef er meestal ook iets op, zei hij.
Toen we weer ‘thuis’ kwamen, lag de krant op de deurmat. Hij had zich dus aan zijn woord gehouden. En werkelijk, hij had er ook iets op geschreven:
“Volg je hart, want dat klopt …” ?
De spoorbaan nabouwen
Na het auto-ongeluk van mijn vader werd het mechanisatiebedrijf vrij snel verkocht. Mijn ouders kochten een ander huis in het dorp.
– Mijn vader zocht naar tijdverdrijf. Er kwam een hond in huis, een zwarte poedel, en hij kocht materiaal voor het bouwen van een modelspoorbaan.
– Hij maakte eerst een ‘werktafel’, zette er een paar dorpen op, en daarna wegen, bergen, bomen, struiken, tunnels, boerderijen, enz. Alles lijmde en verfde hij. Uren werk dus, maar dat was ook de bedoeling.
– Nadat de modelspoorbaan voor zo’n 80% gereed was, plaatste hij de wissels, seinpalen, stootblokken, verkeerslichten, overgangen, stations, verkeersborden, en wat al niet meer. Daarna moest er gesoldeerd worden. Het meeste deed hij zelf, maar soms hoorde je woede-uitbarstingen. Uit frustratie, vermoed ik, en met een nauwelijks te stoppen woede.
– Van af en toe een ‘woede-uitbarsting’ heb ik ook last, maar gelukkig niet zo heftig als mijn vader dat had. De meeste genen heb ik van mijn moeder gekregen, denk ik, maar ik kan een beetje aanvoelen hoe mijn vader zich af en toe moet hebben gevoeld. Als ik thuis was, dan vroeg mijn moeder of ik hem even kon helpen. Die vraag kwam steeds vaker.
– Na zijn overlijden heb ik zijn ‘treinspullen’ gekregen. Ik heb geprobeerd ‘zijn spoorplan’ na te bouwen, maar het lukte mij niet. Ik had steeds de gedachten bij mijn vader.
Jarenlang heb ik de ‘treinspullen’ op zolder bewaard, maar op een dag heb ik alles verkocht.
– Met al die herinneringen in mijn hoofd had ik geen zin meer om met de kinderen naar het Spoorwegmuseum in Utrecht te gaan.
Woest was ik …
Op de directie van de plaatselijke VVV.
In het dorp waar we woonden hadden mijn vrouw en ik op het nieuwe bouwterrein een huis laten bouwen. Toen het klaar was, kreeg de woning de naam hounderhok (kippenhok) van de dorpsbewoners. Dat woord hoorden we toevallig een keer. Best wel aardig bedacht. 🙂
De plek was het mooiste stukje grond op het bouwterrein. Het uitzicht was er prachtig mooi en heel bijzonder.
In het voorjaar van het jaar daarop werd op dat bouwterrein onder toezicht een grote paasbult gemaakt. Alle snoeiwerk uit de tuinen in het dorp kwam er terecht. We hoopten dat de wind die dag uit de goede richting zou komen.
Op de bewuste dag kwam tegen 18.00 uur de plaatselijke muziekkorps aangelopen, en de schoolkinderen met fakkels er achter. Veel toeschouwers, de politie en de brandweer waren er al. De voorzitter van de VVV gaf de kinderen het sein dat de fakkels in de paasbult konden worden gegooid.
De wind stond die dag ‘verkeerd’. Eerst kwam de rook in de richting van het huis en later een vonkenregen! De vonken kwamen op het dak, in de afzuigkap in de keuken en in de dakgoten terecht. Ik klom op de ladder en meende schroeiplekken te zien. Bij mij ‘sloegen toen de stoppen door’. Ik ging direct naar de VVV-man en vertelde hem wat ik had gezien en wat ik ervan vond. Hij vroeg iemand van de brandweer om alles goed in de gaten te houden. Dat was het dan!
Alles liep gelukkig goed af, maar we waren blij toen het voorbij was.
Voor mijn gevoel heb ik de VVV-man later nooit meer als voorheen kunnen benaderen.