Ook in Deventer is interessante kunst te zien

Gelukkig wel. Zo kwam ik gisteren in het (nieuwe) Museum EICAS in Deventer terecht, in het museum dat kunst toegankelijk wil maken/ maakt vanaf de jaren 60 en dat als vertrekpunt het gedachtegoed van de Nul-beweging heeft gekozen.

Het is best wel bijzonder en interessant te noemen wat er in dat museum te zien is, maar toch mis ik sfeer, uitstraling, de verscheidenheid in kunstwerken, enz., iets wat bijvoorbeeld een museum als bijvoorbeeld Museum Kröller-Müller wel heeft/ bezit.

Ik mag zo’n vergelijking misschien helemaal niet maken, omdat EICAS hoofdzakelijk afhankelijk van vrijwilligerswerk, schenkingen en subsidies is. En misschien spelen er nog wel meer dingen een rol mee.

Toch wil ik het museum echt niet te kort doen! Dat is zeker niet mijn bedoeling, maar zo voelde het wel bij mij na het bezoek gisteren.

Van de expositie “Gravend naar de toekomst” van de kunstenaar Maarten Vanden Eynde sprak dit werk mij enorm aan:

“Half-Life”(2019)

Welkom in het grote, mooie park met (moderne) Kunst


“Välkommen till Wanås Konst – Welcome to Wanås Art” (Zweden).

Het uurwerk (zie foto) hangt in omgekeerde vorm.
[Of moet ik schrijven: hangt in spiegelbeeld!?]

Het grote, mooie park – met de vele kunstwerken – is prachtig gelegen in het zuiden van Zweden. Je moet het wel een keer gezien hebben, want het laat zich anders maar heel moeilijk uitleggen.

Voorlinden – Museum & Gardens (zeg maar tuinen)


Om 6.15 stapten we uit bed, omdat we om 7.15 in Haren moesten zijn.

Met ‘Kunst In Zicht’ uit Groningen zouden we naar ‘Museum Voorlinden’, het nieuwe privémuseum van Joop van Caldenborgh in Wassenaar gaan.

In de bus ‘gonsde’ het van de verhalen. De meeste gingen over de vraag waarom Wim Pijbes onverwacht is vertrokken. Dat wilde iedereen wel weten natuurlijk.

Maar ik had ook andere vragen. Waarom moest de koning het museum openen? (Als buurman? De prinses kon niet vanwege de nieuwe knie?) Waarom stond het enorme kunstwerk van Richard Serra niet gewoon buiten? (Stond er wat ‘verloren’ bij, vond ik.)

Om 10.45 was de bus op de parkeerplaats bij het Museum. De groep werd binnen in drie groepjes verdeeld en werden begeleid door ‘presentatrices’. Op de rondleiding was alleen aan te merken, dat wij het kunstwerk van Malla Malluh misten. Toen we buiten het museum langs de prachtige tuin liepen, zagen we door het glas pas het kunstwerk.

Alles was binnen en buiten het museum prima geregeld.
Binnen was geen bordje, lichtknop of plint te zien. (Alleen op de balustrade bovenlangs het kustwerk van Serra zagen we een viertal stopcontacten.)
En buiten? Een schitterend gebouw, met een bijzonder dak, en een prachtige tuin.
Wel miste ik serene stilte, en een park met mooie beelden.

Van Ellsworth Kelly, Ron Mueck, Jan Sluijters, Andy Warhol, Pyke Koch, Ai Weiwei, Magritte en Richard Serra hadden we elders ook kunstwerken gezien. (Het schilderij van Sluijters deed mij steeds weer denken aan een vroeg werk van Mondriaan.)

Mijn conclusie?
Het was zeer de moeite van het gaan waard, maar er bestaat voor mij – als geheel bekeken – maar één de beste en dat is het ‘Kröller-Müller Museum’ in Otterlo.

Meer informatie is te vinden op: www.voorlinden.nl