Langs de noordrand van de Veluwe (143)


Deze dag een fietstocht van 40 km. Een mooie rit, maar we kwamen ook langs campings, chalets en grote buitenhuizen. Het was – bijna overal – veel drukker geworden. Om fijn naast elkaar te fietsen was er niet of nauwelijks meer bij.

In het hart van Harderwijk waren we niet eerder geweest. Ook niet in het Museum Marius van Dokkum (www.mariusvandokkummuseum.nl). We zagen er naast humorvolle schilderijen ook ander werk van hem. Een aantal schilderijen vond ik net zo goed als een Helmantel. In de vertolking van humor in zijn werk is Van Dokkum – de schilder was ook in het museum – onovertrefbaar.

Op de terugweg reden we langs het Beekhuizerzand. ‘De foto (hieronder) lijkt Sahara-achtig’ appte een goede bekende. Door het Leuvenumse Bos reden we weer naar Hulshorst.

Na wat we in Harderwijk zagen doen, keek ik af en toe ook even naar de eiken, die we passeerden, maar gelukkig was er geen eikenprocessierups te bekennen! Wel zag ik af en toe een waarschuwingslint.

Bijzondere Italiaanse schilderkunst


Misschien is het ook wel zo, want als je aan Italië denkt, denk je aan zon, lekker eten, wijn en prachtige kunstwerken, van Michelangelo bijvoorbeeld, maar niet direct aan Italiaanse schilderkunst van omstreeks midden en eind negentiende eeuw.

In het Drents Museum in Assen is momenteel de tentoonstelling ‘SprezzaturaVijftig jaar Italiaanse schilderkunst (1860 – 1910)’ te zien.
[Ik las dat ‘Sprezzatura’ een oud Italiaans woord is met vele betekenissen, waaronder virtuositeit.]

‘Meisje op een rots in Sorrento’ van Filippo Palizzi

Een van de hoofddoelen van deze expositie is de bezoeker te raken met kwaliteit en schoonheid.

Dat is prima gelukt! Van alles was er te zien. Van romantiek tot symbolisme.

[Nog te zien t/m 3 november 2019.]

Kunst als levensdoel


Deze woorden zijn bedoeld voor Charlotte van Pallandt.

Zij was één van de eerste vrouwelijke beeldhouwers in Nederland. Dat werd zij pas toen zij 41 jaar werd. De leeftijd gaf haar het gevoel dat zij als kunstenares een achterstand moest inhalen. Daarom werkte zij keihard en met veel discipline.

Als beeldhouwster kreeg zij de meeste waardering voor haar karaktervolle, sterke ‘koppen’.

In de overzichtstentoonstelling in Museum de Fundatie in Zwolle zagen wij naast haar belangrijkste beelden ook schilderijen, tekeningen en gipsen voorstudies van haar hand.

                          

Ook hebben wij de tentoonstelling ‘Europa’ de ZomerExpo19 van Art World, met propagandawerk en kritisch werk van kunstenaars die waren uitgenodigd om ‘iets te vinden van Europa’, bekeken.

[Beide tentoonstellingen zijn nog t/m 1 september 2019 te zien.]

 

Museum Insel Hombroich en Langen Foundation (136)


Ik ga hier nu niet zeggen: ’Alweer naar een museum!’ Ook niet dat we er in 2012 zijn geweest! Er was toen wel een klein verschil, want we werden ‘ontvangen’ door een ijsvogeltje.

Afgelopen zondag moesten wij om half zeven opstaan. Om half acht stapten we in Assen in de bus voor de reis naar de voormalige NAVO-raketbasis in Hombroich (Duitsland), waar het Langen Foundation een prachtig museum heeft laten bouwen met veel (Japanse) bijzonderheden.
Het geheel was enorm interessant wat we te zien en te horen kregen!

Daarna ging de reis naar: Museum Insel Hombroich. Het museum ligt op een eilandje in het riviertje de Erft, in een min of meer verwilderd parklandschap en nabij een oud landhuis met een tiental paviljoens, waarin wij, en de bezoekers met ons, vrij en ongehinderd de vele objecten uit tal van culturen en tijdperken rustig konden bekijken èn bewonderen. Er waren zelfs een aantal etsen van Rembrandt bij!

Uit de gemaakte foto’s heb ik de volgende gekozen:

Wall House #2


Vandaag naar het bijzondere gebouw aan de zuidwestrand van de stad Groningen: Wall House #2.

De reis begon niet veelbelovend, want de bus zagen we nog net voorbijrijden. Dat was ons nog niet eerder gebeurd. Nou, jammer dan, een kwestie van een half uur wachten. In het tussenstation wachtte ons opnieuw een verrassing. Vijfzwartrijders’, die achterin de bus zaten, moesten komen bijbetalen bij de buschauffeur. Dat duurde ongeveer een kwartier! Maar ook dat maakte ons niet veel uit, omdat we toch genoeg tijd hadden.

De wandeling naar het ‘bijzondere gebouw’, dat vlakbij het Hoornsemeer lag, was prima te doen.

[Wall House #2 is ontworpen door de New Yorkse architect John Quentin en valt op door zijn vormen en kleuren.] Binnen is het huis niet groot, maar voor architectuurliefhebbers is het ‘smullen’. Wij zouden er in elk geval niet willen wonen. Het is misschien wèl een woning voor twee jonge mensen zonder kinderen!?
Er is momenteel een kleine expositie: ‘Gunta Stölzl: 100 jaar Bauhausstoffen’ (nog t/m 1-9-2019).