In de Deventer Post las ik dat 62 jaar (!) geleden in het IJsselstadion in Deventer het langebaanschaatsen als Nederlandse volkssport definitief is doorgebroken.

In 1966 mocht het IJsselstadion het schaatstoernooi EK allround schaatsen organiseren.
En in 1969 zelfs het WK! Wat later ook in 1973.

Ik las het verhaal en de anekdotes over de oude ijsstadion bij de IJssel, waar overigens nog iets uit die tijd (1962) is te vinden.

Het verhaal herinnerde mij er ook aan dat ik in de winter van 1963 – ik was nog maar net in militaire dienst (lichting 63-4) – samen met mijn partner (we hadden ‘verkering’) naar die ijsbaan ging.
Ik mocht met de auto van mijn vader, een 2CV (een ‘lelijke eend’), en reed naar het dorp Dalfsen waar zij woonde en daar bij mij in de auto stapte.
Nog voor Heino moest ik over een raar, naar stukje zandweg rijden, omdat het bruggetje in de hoofdweg was afgesloten. Waarom weet ik nog steeds niet!
Het waaide behoorlijk, de weg was glad door sneeuwval e.d., en het was erg koud.
In de auto werd het nauwelijks warm. Daarom ook bleef de voorruit aan de buitenkant niet vorstvrij. Af en toe moest ik stoppen om de voorruit schoon te ‘krabben’, d.w.z. ijsvrij maken met de ijskrabber.
Omdat we samen ‘op stap’ waren naar de nieuwe ijsbaan in Deventer stelden de afstand en het koude weer natuurlijk niet veel voor. 😀

Pas jaren later hoorde ik  van haar, dat de nieuwe hoge Noren toch niet goed waren bevallen, en dat zij het liefst op haar ‘oude’ Friesche doorlopers had willen schaatsen.

Een Ans Schut is zij niet geworden, en ik geen Erben Wennemars. 😉