Auteur archieven: Martien

Over Martien

MARTIEN is mijn roepnaam. Mijn geboortenaam? Martinus .... Ik schrijf meestal korte zinnen. Soms plaats ik er een foto bij, of volsta ik het bericht met alleen maar een foto. De 'moraalridder' zal en wil ik niet uithangen. Toch neem ik geen blad voor de mond. Wil je "volger" van mij worden? Dat kan, maar dan moet je je wel opgeven. :-) Nog een verzoek: 'commentaar geven' graag in het NEDERLANDS! Wat mijn schilderijen betreft: Sommige zijn nog te koop.

Er zijn heel veel “ezelsbruggetjes”

Geplaatst op door

Er zijn veel ezelsbruggetjes, maar deze kende ik nog niet, nl.:

“De wulp kijkt naar zijn gulp.”

Voor wie het niet duidelijk is: de snavel van de wulp is lang én krom!

Herinner je je nog de uitleg van je leraar Nederlands tijdens de les over het principe ‘stam + t’? Ik heb onthouden dat het handig is om in de zin die je moet schrijven even het woord ‘lopen’ in gedachten te nemen.
Als je een t hoort, dan staat hij er óók als je hem niet hoort!
Bijvoorbeeld bij het werkwoord ‘worden‘:
Ik loop (zonder t), dus ook: ik word. Maar: jij loopt, hij loopt en de hond loopt, dus ook: jij wordt, hij wordt en de hond wordt.

Ook dit is een ezelsbruggetje:

Kepen zijn gek op beukennootjes

Geplaatst op door

Dit jaar is weer een mastjaar. Een mastjaar is een jaar waarin de bomen veel meer vruchten dragen dan gemiddeld. Beuken, eiken en kastanjes zijn enkele voorbeelden.

Ik las dat het moeilijk is te voorspellen wanneer een mastjaar plaatsvindt. Ik meende te weten dat er om de twee jaar een zgn. mastjaar is. Het lijkt erop – dat las ik ook – dat hoge temperaturen in de zomer- en herfstmaanden in het voorgaande jaar leiden tot een goed beukenmastjaar.Kepen zijn dol op beukennootjes. Ze komen in de mastjaren van de beuk in zwermen naar Nederland en blijven dan vaak hangen op plekken waar de meeste beukennootjes zijn te vinden.

Dat wordt voor mij dan extra opletten, want in deze omgeving van Salland – mijn woonplaats – staan heel veel, grote beuken.

De meest gelezen berichten van M.

Geplaatst op door

Deze berichten van mij kregen de afgelopen periode de meeste belangstelling van de lezers:

1. Mastjaar en beurtjaar
2. ‘Boer Waalkens’, landbouwer en galeriehouder in Finsterwolde
3. Rara, wat is dat? Een raadsel voor mij!
4. Het is vandaag 4 oktober 2024: Werelddierendag 
5. Telefoons zijn lastig, dwingelandjes, tirannen
6. Asielhonden 
7. Deze bijdrage voor kennisgeving aannemen!?
8. Werk van Ron Mueck in museum Voorlinden te zien
9. ‘Snijramen’

Deze bijdrage voor kennisgeving aannemen?

Geplaatst op door

Op onze scheurkalender lees ik steeds maar weer dat het aantal broedvogels op het boerenland geducht afneemt.

In een recentelijk rapport las ik:

“Ondanks de inzet van agrarisch natuurbeheer voor broedvogels van het boerenland, is de afname met 45 procent onder deze groep het grootst. Van de 27 soorten namen 21 soorten in aantal af. Dit zijn vooral soorten van het open boerenland, zoals grutto, kievit en scholekster. Grauwe gors en kemphaan waren in 1990 al zeldzaam, maar zijn nu zo goed als verdwenen. Erf- en struweelvogels van het boerenland nemen gemiddeld genomen duidelijk minder sterk af. Tegenover afnemende soorten, zoals zomertortel en ringmus, staan ook toenemende soorten, zoals putter en roodborsttapuit.”

Maar ook las ik, dat vossen en katten grote boosdoeners zijn!

Mac Dendermonde schreef zijn boek met de titel: “De wereld gaat aan vlijt ten onder.”
Mijn samenvatting van het boek:
De wereld gaat aan individualisering en egoïsme ten onder.

NB: Morgen is het Werelddierendag.

Telefoons zijn lastig, dwingelandjes, tirannen

Geplaatst op door

Overigens, net zo goed onder het regiem van de (oude) vaste toestellen.

Je had – trouwens nu ook – steeds de neiging om naar de telefoon te luisteren en dus te pakken. Zelfs als je met iemand in gesprek bent, of wat anders doet. Ik vond, en vind dat nog steeds, een slechte gewoonte als je er wel naar handelt.

Gisteren werd ik twee keer gebeld door een persoon van bekend bedrijf. Ik was, wij waren, op dat moment niet thuis. We hadden beiden vergeten de mobiele telefoon mee te nemen. Toen we weer thuis waren, lazen we het bericht. “Als het dringend is, dan bellen ze wel weer.“, zei mijn vrouw. En dat is natuurlijk ook zo. Een verstandige opmerking. Toch? Maar toch heb ik maar even nagevraagd waarom er gebeld was.

Zo heb je meteen weer een nieuw verhaaltje. 🙂

Toch heeft het gebeuren mijn gedachte niet doen veranderen.

Telefoons zijn en blijven:
lastig, dwingelandjes, tirannen.