Deze bijdrage gaat over de nieuwe tv-serie “Vrouwen die varen“, een serie waarin vijf vrouwen worden gevolgd tijdens hun werkdag op het water.

De titel van de serie deed mij denken aan het verhaal dat mijn broer mij een keer vertelde.

Wat hij zei leek op een mop, maar dat was het niet! Wat hij mij vertelde? Het volgende:

“Er lag hier op zekere dag in de Maas een groot binnenvaartschip bij de sluis. Richting het hoge Noorden moest de boot. Het sturen van deze boot dreigde behoorlijk mis te gaan. De vrouw stond aan het roer. De man stond op het dek en hij hield een dik touw in zijn handen.
Er dreigde dus iets mis te gaan. De man riep toen iets heel grof richting de kajuit, woorden die hier niet voor herhaling vatbaar zijn. De vrouw hoorde  wel wat de man zei en riep keihard in het Gronings terug:
“As doe moar neuk’n kinst, den bin’k wol goud!“

Een gezellige, maar wel een ‘gevaarlijke’ drukte in de sluis.