Het gebeuren/gebeurde is van alle tijden?
Blijkbaar niet uit te roeien?
Vreselijk is het!
Edo Draaijer maakte deze spotprent in een regionale krant:
Al is het dan een cartoon, het ‘gedoe’ blijft wel schandelijk en vreselijk !!!
Rutte en c.a. krijgen nog heel voor hun kiezen. (Als ze die nog hebben natuurlijk.) Er is dus nog veel te doen door Rutte IV!
Ben je ook benieuwd hoe lang deze club het volhoudt?
(Niet zo lang, denk ik, want er zijn genoeg voorbeelden op te noemen waar het mis gaat, kan gaan.)
Een voorbeeld. ‘Zorgmensen‘ kiezen steeds vaker voor een bestaan als ZZP’er in de Zorg. (Dat las ik in de krant van vandaag.)
Waarom dat gebeurt? Omdat ze dan meer kunnen gaan verdienen. Dat zal het zijn! Maar geef ze eens ongelijk.
Op die manier wordt de zorg wel veel en veel duurder!
Gemaakt! Omdat verschrikkelijk veel euro’s zo – onnodig – in de zakken van uitzendbureaus, bemiddelaars, en hoe ze verder ook mogen heten, verdwijnen.
Afschuwelijk veel geld (lees: euro’s) wordt op deze manier over de balk gegooid.
Hoe dat komt. Door de marktwerking!
Ontzettend veel geld, dat veel beter besteed kan worden.
Het is uiteindelijk wél mijn eigen “vertaling” geworden. 🙂
Detail van het prachtige natuurgebied ‘de Drentsche Aa’. (30x40cm)
Het zijn ware woorden van Derwin Schorren en Margriet Oostveen in de Volkskrant van 14jan22:
Waarom gaan de kiezers buiten de Randstad nog steeds stemmen!?
Of (misschien beter nog):
Waarom stemt de kiezer niet op (een) Pieter Omzigt!?
Vast niet! (Genomen vanaf het Amelandse strand.)
Voor het MULO-examen Tekenen kon je kiezen om 12 of 15 stuks – het juiste aantal weet ik niet meer – ‘eigen werk’ mee te nemen naar het examen, of ter plekke de andere, in mijn ogen minder interessante, keuze te gaan doen: iets natekenen..
Ik verkoos ‘eigen werk’ mee te gaan nemen. Maar op de examendag had ik een enorm probleem !!!
Ik telde die dag voor de zekerheid nog eens het aantal tekeningen na dat ik wilde meenemen. Tot mijn grote schrik merkte ik dat ik een tekening tekort kwam. Ik snapte er echt niets van! Wat te doen! Om nog een tekening te gaan maken daarvoor was geen tijd meer!
Plotseling dacht ik eraan dat ik een mooie tekening van mijn tante had gekregen. Een schets van een stukje oud-Parijs. Die tekening heb ik toen ook maar meegenomen naar het examen. Ik wist niet zo snel iets anders te bedenken.
Dat zul je natuurlijk dan ook zien: de examinator koos de tekening uit Parijs! ‘Deze schets moet je nog maar een keer maken’. Ik begon te ‘zweten als een otter’, herinner ik mij. Ook dacht ik: ‘Dat lukt mij nooit!’
Blijkbaar was de examinator toch tevreden over het resultaat, want ik las later het examencijfer, een 8.