Eigen belang eerst?

Als iets niet van jezelf is, dus van een ander, dan is het vaak zo dat er geen gevoel van ‘eigen belang’ is. Kortom: er wordt beter gelet op de ‘eigen winkel‘ dan op de winkel van de ander!

Dat gebeurt overal, denk ik. Ook bij de overheid. Ik vind dat slecht!

Zo ben ik niet opgevoed. (Het komt misschien ook wel dat we thuis ‘een zaak’ hadden!?)

Ik heb ik bij de gemeentelijke overheid gewerkt en ben voor mijn werk altijd goed betaald. Dan mag er ook van je verwacht worden dat je doet wat je moet doen. En goed ook! M.a.w.: ‘op de winkel passen’.

Een collega zei eens tegen mij: ‘Je doet altijd of het je ‘eigen winkel’ is.’
Ik vind dat normaal, maar ik heb de opmerking onthouden. 🙂

Ik kwam op deze bijdrage toen ik gisteren in de krant las dat van de Spiro Nose-apparaten, ter waarde van tientallen miljoenen euro’s, er 1800 ongebruikt in de opslag liggen.

Wat ik NIET zal missen!?

Dat zal ik hier vertellen.

Ik vind, en ook vond, de zin van het begroeten met drie kussen (de zgn. ‘drieklapper’) – al vanaf het begin een ‘gedwongen’ iets. Anders gezegd: een rare, onbegrijpelijke gewoonte. Het heeft lang genoeg geduurd.

Eindelijk wordt mijn visie, mijn volhouden, mijn koppigheid, beloond met de constatering, dat na de coronacrisis deze begroeting in de prullenbak kan worden gegooid.

Eindelijk, want ik vind één kus (meer dan) genoeg, en elkaar een hand geven: gewoon, normaal.

Volgens de krant wil niemand ‘de driekussenbegroeting‘ nog langer.

Dat zou heel fijn zijn. En ook:

Hiep, hiep, hoera!