En is nog steeds onveranderd. Dus:
Met ‘hij’ bedoel ik de grootvader van Ally, mijn vrouw.
Ik kon goed met hem opschieten. Hij was jammer genoeg stokdoof, maar Ally herinnert zich nog de tijd – zij was toen ongeveer vijf jaar – dat haar vader hard moest praten om zich verstaanbaar te kunnen maken, als hij met hem sprak.
Maar waarom hij altijd ‘Maarten’ tegen mij zei? Dat weet ik niet. Misschien vond hij die naam mooi? (In werkelijkheid is mijn roepnaam ‘Martien’, van ‘Martinus’, de naam van mijn grootvader.)
Ally’s grootvader was een rustige man, volgens mij. Als we er op bezoek waren, dan moesten mijn schoonvader en ik altijd eerst zijn tuin ‘bewonderen’. Dat gebeurde ook als Ally en ik op bezoek bij hen waren. Dat was de ‘gewoonte’. Misschien was het een ‘mannenkwestie’? Iets van die tijd?
Door zijn doofheid kende hij de klank van een aantal (‘nieuwe’) woorden niet. Die woorden kende hij wel van papier, maar de klank niet! Zo kende hij bijvoorbeeld de klank van het woord ‘yoghurt’ niet. Hij zei dan ‘joogert’.
(Zo, ik heb mijn best weer gedaan.)
Dit zijn ze:
De meeste mensen durven iemand er NIET op aan te spreken, want men is te bang geworden.
Toch kan een grote ergernis snel worden opgelost en wel op de volgende manier:
Als je echt (te) bang bent om iemand over zijn of haar gedrag aan te spreken, of je komt er samen niet uit, dan zou je melding moeten doen bij de plaatselijke politie, een wijkagent, of een (respectabele) krant.
