Je verzint het niet! Vogeleieren sparen kan echt niet meer. Ook toen eigenlijk niet, maar het werd ‘gewoon’ gevonden, denk ik.
–  Er werd ook geruild. Net als bij het verzamelen van postzegels. Zo had ik een paar eieren die hij, mijn buurjongen, heel graag wilde hebben. Hij had ook wel ruilexemplaren, maar er was niet één ei bij die ik niet had.
–  Op een dag kwam hij mij ‘opzoeken’ en zei dat hij graag een ei wilde ruilen. Ik ging mee naar zijn huis en nam alleen de verzameling ‘ruileieren’ mee. Jammer genoeg had ik niet het boekje ‘Wat is dat voor een ei’’ van mijn vader bij me. Het ei dat hij liet zien, had ik nog nooit eerder gezien. Het was een behoorlijk ei, lichtbruin van kleur en het leek verdacht veel op een kippenei. Dat zei ik maar niet hardop. Hij zei dat het een buizerdei was. In ruil voor dat ei koos hij een ei in mijn ruilverzameling uit.
–  Veel later ontmoetten wij elkaar. Het gesprek kwam op het sparen van vogeleieren, op hoe dat wel kon gebeuren en ook op dat ‘vreemde’ ei. Ik zei hem dat ik er niet was achtergekomen van welke vogel het ei was. Hij vertelde dat het een ei van een krielkip was, dat een nacht in een kopje met thee had gelegen en dat het zo de bruine kleur had gekregen. Ik kon er wel om lachen, maar als ik het toen had geweten!!!