Fascisme en Antifascisme


De rode driehoek moest gedragen worden door politieke gevangenen in de concentratiekampen van de Nazi’s, las ik o.m. in de bijsluiter.

Ik heb het concentratiekampkamp Dachau in Duitsland een paar keer bezocht, want ik wilde er o.a. “de sfeer inademen, proeven”. Het was na elk bezoek schokkend en vreselijk! Niet te bevatten wat daar allemaal is gebeurd.

Auschwitz in Polen, waar ik ook geweest ben, was erger, nog schokkender. Mensonterende en mensonwaardige dingen zag ik daar. Vreselijke, verschrikkelijke dingen zijn er gebeurd. Dat een mens zo diep kan zakken!

Van een inmiddels overleden goede vriend heb ik het rode driehoekje, het symbool van solidariteit met slachtoffers van discriminatie en onderdrukking, in welke vorm dan ook, in eigen land en veraf, gekregen. Maar het speldje heb ik eigenlijk nooit gedragen. Waarom niet? Weet ik eigenlijk niet goed.

Vandaag vond ik het driehoekig speldje onverwachts terug.

Ik las in de bijsluiter dat de rode driehoek gedragen wordt als symbool voor (politiek) antifascisme en solidariteit met slachtoffers van discriminatie en onderdrukking.

Het rode speldje heb ik gisteren opgespeld.

Het zal ook wel met de vreselijke en onmenselijke situatie in Oekraïne te maken hebben dat ik dit heb gedaan.

Wie niet horen wil, moet maar voelen

Althans, zo denk ik erover.

Misschien heeft de EU-commissie meer geduld dan ik. Maar ik zou echt niet weten hoe het anders moet. Polen en Hongarije hadden al lang en breed gestraft moeten worden. En goed ook!

Ook denk ik dat niet alle inwoners van beide landen achter hun leider(s) zullen staan. Ze durven misschien niet anders?! Dat zal het zijn.

Voor al die mensen die niet kunnen of durven moet zo snel mogelijk worden gezorgd dat zij in die landen vrij kunnen zijn, en durven denken en handelen zoals het zou moeten.

Desnoods moeten Polen en Hongarije maar uit de EU worden verbannen als zij niet snel anders willen !!!

Nogmaals: mijn geduld is al lang op.

Wat betekent vrijheid?


Een intense en intieme vraag. Ik ben in de Tweede Wereldoorlog geboren, ongeveer in het midden van het jaar 1943. Van mijn geboorte heb ik niets gemerkt. Ook niet dat het toen oorlog was.

Ongeveer tien jaar later hebben mijn ouders mijn broer en mij veel over die vreselijke oorlog verteld. Zij waren dan vaak heel fel.
Maar hoorde ik ook de details?
Misschien had ik toch meer moeten vragen.

Ik heb veel over de WO II gelezen, maar gelukkig heb ik er geen spanning (stress) van gekregen.

Al vrij snel ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik in een godenland leef en woon en dat ik blij ben, en ook moet zijn, dat het land Nederland is, het land waar ik vanaf 5 mei 1945 in alle vrijheid heb kunnen leven en wonen.

Voor mij is elke dag 4 en 5 mei, en vrijheid tegelijk.