Welke dag en in welk jaar het was, weet ik niet meer, maar er moesten ongeveer vijftien bruine, houten kistjes met ponskaarten naar het treinstation in Emmen.
Van Gend en Loos wilde de kistjes niet ophalen, omdat de wegen te slecht waren en ook omdat het te gevaarlijk was voor de chauffeur. Dat werd er beweerd.
Omdat er twee verkiezingen kwamen, moesten de ponskaarten die dag beslist op weg naar een bekend bedrijf in Alphen aan de Rijn.
“Dan brengen we de kistjes toch zelf weg”, zeiden we. Dus haalde ik mijn auto, een groene Renault 4, en ook een grote schep.
Met een collega ben ik heel voorzichtig naar het station in Emmen gereden. De afstand was ongeveer 25 km, maar er was gelukkig nauwelijks wegverkeer. Zonder winterbanden zelfs kwamen we bij het station, waar we de kistjes bij het gebouw van het goederenvervoer afleverden. Men keek wel vreemd toen men ons zag en hoorde wat de bedoeling was.
Tijdens de heen- en terugweg hoefde ik gelukkig maar één keer te stoppen.
Dat moest om een grote hoop stuifsneeuw van de weg te scheppen. Maar:

“Waar een wil is, is een weg.”