Het ‘Notre Dame-moment’ van Denemarken


Børsen‘ (beursgebouw) was een van de oudste gebouwen van Kopenhagen. Dat hebben we vorig jaar zomer kunnen bewonderen en fotograferen (weliswaar vanuit de bus 😆 ).

Meer dan 400 jaar aan Deense kunst is in vlammen opgegaan.” Dat zei onlangs de Deense minister van Cultuur.

Vooral de verwoeste ‘Dragespiret’, de torenspits met de draken, vond ik heel bijzonder om te zien.

Nergens anders vind je zo’n toren!

Maar wat ze betekenen?

Ik heb, werkelijk waar, geen flauw idee.

De Grundtvigskirken en de Hallgrimskirkja


Wat is de overeenkomst? Weet ik zo niet direct te zeggen.
(Het zal vast en zeker wel in Wikipedia te vinden zijn.) 😀

Toen ik onlangs voor de mooie, bijzondere kerk in Grundtvig bij Kopenhagen (Denemarken) stond moest ik direct aan de Hallgrimskirkja in Reykjavik (IJsland) denken.

Met ‘Kunst in Zicht Groningen’ naar Herford-Münster-Krefeld


Het verslag:

Vrijdag (8 november 2019):
’s Morgens om half acht (!) stappen we in de bus bij Hotel Van der Valk in Assen.
Bij Apeldoorn is er een plas- en/of koffiestop o.i.d.
Tegen half twaalf zijn we in Krefeld voor een rondleiding in Haus Lange en Haus Esters. Beide villa’s zijn ontwerpen van de architect Mies van der Rohe.

Voor de lunch gaan we naar het Stadwaldhaus.
Een Duitse dame komt later in de bus voor de rondleiding (in het Nederlands, maar haar ’taaltje’ is even wennen) langs allerlei Bauhaus-gebouwen. Zij vertelt ook dat Joseph Beuys weliswaar in Krefeld is geboren, maar dat hij in Kleef woonde. (In die plaats staat een museum met kunstwerken van hem.)
Na de rondleiding krijgen we ongeveer een uur de tijd om in het Kaiser Wilhelm Museum rond te kijken. Om half vijf vertrekt de bus uit Krefeld (in de bus krijgen we nog een wijntje en wat knabbeltjes).
Tegen zeven uur komen we bij het hotel in het centrum van Münster.

Zijdefabriek in Krefeld, ook een ontwerp van Mies van der Rohe

Zaterdag:
Om 9.45 uur gaan we te voet naar het LWL Museum für Kunst und Kultur voor de tentoonstelling Turner – Horror and Delight. Ook al zijn we het niet in alles met de rondleider eens, toch steken we veel op. (Smaken verschillen.’)
Daarna gaan we met ons tweeën de stad in. Na wat Italiaans eten wandelen we naar de Dom, waar we nog net een stukje van de mis meemaken. We bewonderen o.a. het mooie uurwerk in de Dom.
Terug in het hotel zijn we op bed gaan liggen om even de benen te strekken. Daarna ‘doen’ we de wandelroute langs moderne sculpturen. Van de dertien kunstwerken hebben we er maar twee kunnen vinden.

Zondag:
Vertrek uit Münster en op weg naar Herford. Naar MARTa Herford, het (prestigieuze) museum van Gehry, de Amerikaanse architect. Voor de tentoonstelling Im Licht der Nacht. Vom Leben im Halbdunkel.
MARTa? De M staat voor Meubel, ART voor kunst, en de a voor ambience, d.w.z. voor alles wat met interieur en design te maken heeft.
Na de lunch vertrekken we naar Osnabrück voor een bezoek aan het Felix-Nussbaum-Haus (architect Daniel Libeskind). De ruimtes in het museum zijn somber. In het programmaboekje lezen we dat dát nu juist de bedoeling van de architect was: het gebouw moet niet alleen naar de geschiedenis van de schilder Nussbaum, en zijn schilderijen, verwijzen, maar ook naar het lot van de joden die het slachtoffer zijn geworden van de Nazi-terreur.
Naast het museum staat het Kulturgeschichtliches Museum. Hier zien wij de tentoonstelling over de samenwerking tussen de behangfabriek van Gebr. Rasch – en Maria Rasch – en het Bauhaus.
Om 17.00 uur vertrekt de bus uit Osnabrück.
Ongeveer kwart voor acht zijn we weer in Assen.

(Wij vonden het een prachtige, driedaagse reis.)

 

Verschil moet er zijn!

Het dak van het nieuwe station van Arnhem lekt!


Vanmiddag (10.02.2016) zagen we het met eigen ogen, want we waren twee keer in het nieuwe station van Arnhem.

download

We waren voor familiebezoek in Arnhem en hadden het fototoestel bij ons voor een paar foto’s van het nieuwe station. Het is er jammer genoeg niet van gekomen. Er was geen tijd voor.

Na aankomst met de trein kozen we de verkeerde uitgang. Navraag leerde dat we helemaal naar de andere kant van het station moesten. Jawel!

Onderweg zagen we overal waterplasjes. We hadden gelezen dat het dak van het nieuwe, peperdure station zo lek is als een mandje.

We konden niet snel even een foto maken, want we werden opgewacht door een aangetrouwde neef van mijn vrouw aan “Sonsbeekzijde”.

Toen we na het familiebezoek weer in het stationsgebouw waren, lagen de plasjes er nog steeds; ze waren wel wat groter geworden. We hebben er weer niet aan gedacht om een foto te maken.