Het pijnlijke gevoel leek even terug (155)

Begin deze week werd ik vroeg wakker door een pijnlijk gevoel in mijn rechter scheenbeen. Het voelde net als jaren terug toen de huisarts mij vier weken lang rust voorschreef in verband met het ontstoken scheenbeenvlies in mijn rechter been.

Die tijd – vier weken in bed blijven – ben ik nog steeds niet vergeten.

De ontsteking kwam na een voetbalwedstrijd. Het was mijn eerste wedstrijd in het eerste elftal. Ik was toen net achttien. Bij het schaatsen had ik ook last. Zeg maar gerust bij de meeste sporten, die ik leuk vond om te doen. Het fietsen ging nog het beste. Toegegeven, wel als ‘lid’ van een ‘fietsclub’, want om alleen ‘op stap te gaan’ vond ik echt niet leuk.

Als ik alle gefietste kilometers bij elkaar op zou tellen, dan was ik een eind gekomen! 🙂

Is voetbal (ook) gymnastiek? (kv 107)


Met dit weer – binnen 27, buiten 31º C. – gaan schrijven, laat staan gymnastieken?

Mijn ouders wilden dat ik bij de gymnastiek zou gaan. Zonder iets te vragen of te zeggen hebben zij mij opgegeven.
–  Naar de gymnastiek gaan was in het begin wel spannend, maar het werd saai, saaier, saaist. Gedoe dus. Dat was mijn mening. Steeds maar weer dezelfde oefeningen doen was niets voor mij. Veel liever was ik naar de voetbal gegaan.

In die tijd was de verzuiling bijna over de top heen. Alles was toen nog ‘dubbel’, d.w.z. er waren twee bakkers, twee schoenmakers, twee slagers, twee kruideniers, twee kappers, twee smeden, twee voetbalverenigingen, enz.

Twee jaar heb ik het bij die vereniging uitgehouden. Daarna mocht ik naar de voetbalvereniging. Het voetballen ging mij goed af. Ik was net achttien, toen ik in het eerste elftal moest voetballen. Wel als linksbuiten, terwijl ik gewend was op de rechtsbackplaats te spelen. Misschien omdat ik hard kon lopen en schieten? Die wedstrijd werd gelijk mijn laatste. Nog voor de rust werd ik uit het veld geschopt.
Wat later kreeg ik een scheenbeenontsteking.

Toch vind ik voetbal nog steeds een leuke sport. Om naar te kijken. ?