Elke dag is er hier (op Ameland) deze week een klein gedichtje o.i.d. op de krant geplakt.
Soms ook op een plek waar je het liever niet had gezien, omdat er iets onder stond dat je ook had willen weten. Dat mag de pret niet drukken.
Dit was de laatste keer te zien (zie ook de foto):
”Bekijk het van de zonnige kant, de meeste regen valt naast je… Fijne dag gewenst!”
Ik ben benieuwd naar de nieuwste verrassing voor vandaag.
Daarna nog maar een paar keer. Jammer. 😀
… is het volgende gedicht:
Lanterfanters en land lopers
Lopen met jas en das op Drentse woestenij
worden we bijna van onze sokken geblazen
Middeleeuwse karrensporen leiden ons
naar het Balloërveld waar schapen
en geiten dreigend de wacht houden
Geen akker ligt er op z’n zondags bij
Schots en scheef staan bomen
treurig te wezen, de dreigende hemel
houdt nog net zijn klep
De das vinden we teug in het Bourtanges moor
Stenen flessen verheffen hun hals
de zure lucht komt de Paradijssluis nabij
De jakobsladder voor turf en schelpen
hangt er werkeloos bij
Metselspecie is in een ander jasje gehuld
Restanten van de kalkbranderij kregen
een monumentaal Meppels leven
De ovens staan voor hete vuren
het behagen van de inwendige mens
gewassen van moeder aarde
Het land van Bartje zet alle zeilen bij, varen
op roerige wateren, lanterfanten op de hei
Vandaag, maar ook morgen
Drenthe, de kers op de taart moet blijven
José Hattink
(7 januari 2020)
Wat een glimlach vermag
Hij kost niets maar brengt veel teweeg.
Hij schiet voorbij in een flits maar de
herinnering eraan blijft soms voor altijd.
Toch laat hij zich niet kopen, lenen of stelen.
En als ik te moe mocht zijn je
een glimlach te schenken.
Wil je er alsjeblieft
een van jou achterlaten.
Want niemand heeft een glimlach zo nodig
als wie er geen meer te geven overheeft.
(Emelda Tshuma)
Weleens gehoord zeker.
Maar wat is een mus?
“Zeer geil, hij paart vaak wel twintig keer”.
(Dat zei Carolus Linnaeus, 1758)
Wat zegt Judith Herzberg meer over mussen?
Neem één mussenveer –
probeer ze weg te denken
die er mee vliegen, de
cyperse dames en heren
maat jutteperen – en je bent
nergens meer.
Toen na de bramenpluk en de voorbereidingen alle jampotjes door mijn vrouw waren gevuld, en je ziet dan het resultaat, dan denk je heus niet direct aan het laatste jampotje met bramenjam.
Toch hebben we genoten van de zelfgemaakte jam en er kennissen en bekenden ook een plezier mee gedaan, maar we zullen het nu voorlopig met deze ‘Elf’ moeten doen:
Als ik oud geworden ben
Dat ik geen mens meer herken
en niet eens jouw naam meer weet,
pak dan mijn hand heel even beet.
En zeg me zo gedag
laat me voelen dat je me mag.
Wellicht dat ik het gevoel herken,
dat ik voor iemand, iemand ben.