Dat moest van mijn ouders, want het hoorde bij de opvoeding! Naar dansles gaan was verschrikkelijk vond ik vreselijk. Naar dat nutteloze ‘geschuifel’.
–  Aan het begin van de eerste les werden we aan elkaar voorgesteld. De dansleraar was er met een vrouwelijke danspartner. Volgens hem was zij de beste van de groep ‘gevorderden’. Met haar deed hij de danspassen voor.
–  Er gebeurden meer ‘rampen’. De muzikant speelde met zijn accordeon walsmuziek, Engelse wals, foxtrot, Quikstep en tango. Soms leek de muziek nergens op. Het ergste was wel het geluid van zijn voet op de houtenvloer. Dat hoorde je bovenal. Vreselijk was het om aan te horen.
–  Na een stuk of wat danslessen kwam de muzikant niet meer opdagen. De dansleraar kwam met een platenspeler en een stuk of wat grammofoonplaatjes. De muzikant was zeker te duur geworden, dacht ik nog.
–  Als de muziek plotseling stopte, dan moest er van danspartner worden gewisseld.
Dat is een beetje moeilijk uit te leggen, maar de man moest een knie op de grond doen, de vrouw ‘doorschuiven’, waarna zij op de knie van haar nieuwe partner moest gaan zitten.
–  Bij mij ging dat een keer helemaal mis. Ik kreeg een forse ‘dame’ op de knie en rook vrijwel direct haar zweetlucht. Zij ging met ‘geweld’ op mijn knie zitten, zodat zij en ik omrolden en op de grond kwamen.
–  Beschamend was het, maar ook hilarisch. In elk geval was het iets om nooit meer te vergeten.