Elke morgen – ongeveer rond vier uur? – begint pa merel met zijn gezang op het achterste puntje van het dak op het huis van de achterburen. Zijn lied is heel afwisselend. In elk geval heel anders dan het koeren van de familie houtduif in de buurt. Dat geluid verveelt namelijk heel snel.

Ma merel – vrouw Strompel hebben we haar maar genoemd vanwege haar ene kromme pootje – hebben we een hele tijd niet meer gezien. Zij is er wel, want zij heeft zich ‘verstopt’ in de heg van onze tuin. Zij is al voor de tweede keer aan het broeden!

Ondertussen zingt pa merel zijn hoogste lied en brengt haar af en toe een smakelijk hapje!

Maar waarom zingt hij de hele dag? Om ‘belagers’ af te schrikken? Zingt hij voor zijn vrouwtje gedurende de tijd dat zij zit te broeden in de heg?
Ik denk dat laatste.

Als dit geen echte (dieren)liefde is, dan weet ik het niet!