Ik ben in 1943 geboren. Van die stomme, stom(p)zinnige, afschuwelijke en rottige oorlog (WOII) heb ik (gelukkig!) nauwelijks iets gemerkt/ meegekregen.
Natuurlijk zijn er de verhalen van mijn ouders en de familie, en die van school. Soms vreselijke (levens)verhalen. Maar gelukkig ook positieve!
Zelf ben ik geregeld op zoek geweest/ gegaan om te proberen achter de vele “waaroms” te komen. Ik heb ook Westerbork en kampen als Dachau en Auschwitz bezocht.
Op de vele “waaroms” heb ik nog steeds geen antwoorden gevonden/gekregen. Wel heb ik ontdekt dat mensheid veel en weerzinwekkende daden kunnen en hebben verricht(en). Daden die niet of nauwelijks zijn te bevatten, die nog steeds gelden en ook nog steeds aan de gang zijn!
Toch herdenk ik vrijwel dagelijks de onschuldige slachtoffers. Dus ook die mensen in het Midden-Oosten en Oekraïne, of waar ook ter wereld, die hun leven onschuldig hebben verloren.
