“Ik heb een poos geen eekhoorns in de tuin gezien.”


Dat vroeg Ally mij onlangs. Zij zei ook: ”Ik heb de twee eekhoorns lange tijd niet meer gezien.”

Afgelopen zondag gebeurde het! Zij had het nog maar nauwelijks gezegd, of er stond warempel een eekhoorn, met een bijna zwarte pluimstaart, bovenop de omheining van onze tuin.

Je gelooft het misschien niet als je dit leest, maar toch is het echt waar!

Gekscherend zei ik: “Misschien is de makelaar wéér in de buurt?” Zij begreep direct wat ik bedoelde. (Tenslotte heeft een goed verstaander maar weinig woorden nodig.)

Wat we vervolgens zagen gebeuren:

De eekhoorn trippelde snel over de rand van de omheining, deed met een voorpootje het (houten) dekseltje van het voederhuisje omhoog, haalde er iets uit – we konden niet zien wat -, ging daarna vlug verder, klom op het afdakje van de buren, keek rond, keerde zich om en verdween, via dezelfde rand terug, tussen het groen van de grote eik die vlak naast de omheining staat.

(Dit alles duurde slechts 2 à 3 minuten!)

Pispotje


Het onkruidplantje wordt ook wel haagwinde genoemd.

Als ventje van 8 of 9 (?) heb ik wel eens stiekem een plasje in zo’n bloempje gedaan, want ik wilde gewoon weten of de naam wel juist was. Ja, dus. Maar niet alles kon erin!

De bloem heeft een fel-witte kleur. En is moeilijk te fotograferen. Hoe mooi de bloem ook is: het is en blijft onkruid.

 

Als je niet goed oppast, dan overwoekert het plantje binnen de kortste keren vrijwel alles in je tuin.

Een “olifantspaadje”


Van een ‘olifantspad’ heb je vast wel eens gehoord, of je kent vast wel zo’n pad of paadje in de buurt.

Toen ik in Sellingen – ‘Waar ligt dat?’ – woonde, liep ik regelmatig over zo’n paadje naar mijn werkadres en ’s middags weer terug, naar huis. (Aan ‘de periode Sellingen’ denk ik nog regelmatig, en met genoegen, terug.)

Het paadje daar lag er echt niet voor niets. Was er niet voor niets gekomen.

Waar we nu wonen zag ik laatst weer zo’n paadje. Het is wel een paadje, denk ik, dat het vaakst door fietsers zal worden gebruikt!

[Als je een beetje oplet, dan merk je al snel dat er toch aardig wat van deze paadjes zijn. 🙂 ]

Ik was er al bang voor


Vlak boven de deur van het schuurtje heb ik in de herfst van het vorig jaar een nestkastje opgehangen. In de hoop dat er in het voorjaar een vogelpaartje in zou gaan nestelen.
Dat gebeurde ook!

Jammer genoeg is het niks geworden. Verstoord, denk ik. Maar door wie of wat?

In het begin zag ik een paar pimpelmezen nieuwsgierig heen en weer vliegen tussen een struik en het nestkastje. Het was een drukte van belang!

Op gepaste afstand – dat denken we nog steeds – zaten we regelmatig op het terras, om te lezen o.i.d.

Na een tijdje werd het plotseling stil bij het nestkastje. Dat viel echt op!

Maar het heeft zeker een paar maanden geduurd voordat ik in het nestkastje ben gaan kijken.

Gisteren heb ik pas in het kastje gekeken. En wat ik daarna zag?
Dit:

het (verstoorde) pimpelmeesnestje van veel mos, haren en veren, en met twaalf (hele) eitjes erin!

Gelukkig is de status volgens de vogelgids: Niet bedreigd.
(Maar voor hoe lang?)

Wat is er precies gebeurd in Afghanistan?


Tja, dat is en blijft de vraag, denk ik.

Wat er precies gebeurt en is gebeurd in Afghanistan en wat er is besproken en afgesproken tussen de Amerikanen (o.l.v. oud-president van de VS, Donald Trump en de huidige president Joe Biden) met de Taliban, dat krijg je niet te horen, en ook niet te lezen. Misschien wel nooit!

Trump heeft alweer zijn (bekende) commentaar klaar! En zijn (bekende) tactiek natuurlijk: Hij weet van niks; de schuld ligt (sowieso) bij de ander!

Van de zijde van Amerikaanse veteranen en nabestaanden is er kritiek. (Dat kan ik mij indenken.)

Vanmorgen las ik onder andere in ‘mijn krant’: “Joe Biden moet in schande aftreden voor wat hij in Afghanistan heeft laten gebeuren. Dat zou niet moeilijk moeten zijn, want hij was toch al niet legitiem gekozen.”

Inderdaad het is nog steeds dezelfde TRUMP: de man die zijn handen altijd in onschuld wast!