Maandelijks archief: februari 2019
Op de bres voor een snelle trein
Op de bres voor wat? Voor wie? Door wie?
Om vanaf Groningen tien (!) minuten sneller in Den Haag te zijn?
En is dat de moeite waard?
Wat betekent tegenwoordig een tijdwinst van tien minuten? En op zo’n afstand! Belachelijk. Wie zal er in het Noorden wakker van liggen? Wat aan hebben? Alleen de ‘Stadjers’ misschien?
De trein stopt zelfs NIET in Meppel, Hoogeveen en Assen. De snelle trein komt ook NIET in Friesland.
Dus?
Net als de plannen voor de supersnelle magneettrein, de noordelijke HSL, de Noordlink en de Superbus zal ook dit plan wel mislukken. Ook zal er wel weer wat worden bedacht waarmee de politiek genoegen kan en zal nemen.
De bedoeling is dat er ook nog een snellere trein komt tussen Zwolle en Groningen. Dat zal vier (!) minuten gaan schelen. Niet te geloven!
De centrale overheid moet zo snel mogelijk UIT Den Haag worden overgeplaatst naar een plek midden in het land. Dat is het beste voor ons landje !!!
Weg uit de Randstad en weg van de grote steden daar.
Wat is een kenmerk van populisten?
Zij (Trump en andere populisten) zijn beter in afbreken dan in opbouwen.
Geen Songfestival in Israël
Deze kop stond in de krant (Dv/hN). Waar gaat het over?
50 Britse artiesten willen NIET dat het Eurovisie Songfestival dit jaar (2019) in Israël wordt gehouden. Zij protesteren met een brief aan de Britse omroep de BBC. Zij willen de situatie in Israël niet negeren en vinden o.m. dat het ‘gastland’ de mensenrechten van Palestijnen op systematische wijze schenden en veroordelen de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden.
Het doet mij bijzonder goed dat de brief mede is ondertekend door Peter Gabriel.
Ook in deze zaak wordt er weer zwak gereageerd. De BBC laat de artiesten weten het niet passend te vinden om de deelname van de oproep aan de deelname van de songfestival inzet te maken van een politieke kwestie!
Dat schiet dus niet op natuurlijk. En dan te bedenken dat de Britten medeschuldig zijn aan de onverkwikkelijke geschiedenis en de huidige toestand in het Midden-Oosten.
Ooit was de intentie misschien goed bedoeld, maar er is in die tijd en later vrijwel direct een grote, afschuwelijke puinhoop gemaakt door de deelnemende partijen.
(Ooit heette het land Palestina leerde ik op school.)
Onbetrouwbare personen
Als ik de naam Maxime Verhagen lees, dan krijg ik (nog steeds) een onbehaaglijk gevoel. Als ik zijn naam zie ‘opduiken’, dan krijg ik – ook nog steeds – het idee: er zal wel weer iets niet deugen. Dan vertrouw ik het al niet meer.
Dat gevoel heb ik niet alleen bij het zien of horen van zijn naam, maar ook bij de namen van andere volksverlakkers. Bijvoorbeeld bij de namen Jaap de Hoop Scheffer en Henk Bleeker.
Er zijn al zoveel namen bij wie ik dat gevoel heb, dat ik al een flinke lijst heb. Maar toch hoop ik steeds maar weer dat het een keer zo wordt, dat onze volksvertegenwoordigers ook werkelijk namens de kiezers gaan optreden en daarbij niet meer alleen aan zichzelf gaan denken (en ‘zonder last of ruggespraak‘).
Ik ben toch echt (weer) benieuwd naar de eindresultaten van de komende Provinciale Statenverkiezingen.
