‘Een aardappelschilmesje moet scherp zijn, en blijven.’
Dat beweerde zij tenminste. Daarom mocht niemand anders het mesje gebruiken. Zij legde hem na gebruik op een plek waar niemand het mesje zou vinden, namelijk bovenop het keukenkastje.
Dat vertelde Ally, mijn vrouw.
En wie die ‘zij’ is? Haar Oma.
In de krant (de VK van 26 juli 2018, onder ‘Geachte redactie’) las ik de kritiek over het slachten van kippen in aanwezigheid van kinderen. Schrijver zwamt als een kip zonder kop. Gezever.
Nog zie ik mijn vader een kip uit het kippenhok halen, het spartelende beest op het houtblok leggen en zijn kop met de handbijl afhakken. Daarna zette hij de dode kip op de grond, waarna zij nog een eindje door de tuin rende. Bijzonder, niet waar? Met wat er nog meer moest worden gedaan hoefde ik niet mee te helpen.
Hoe oud ik was? Misschien negen of tien jaar?