Hoe zou jij je voelen, als je iemand van de basisschool ophaalt, maar je weet niet meer hoe je precies terug moet rijden?
Om je de waarheid te zeggen: ik voelde mij op dat moment behoorlijk ‘beroerd’.

Hoezo? Nou, het lukte mij maar niet om de TomTom goed in te stellen. Maar dat was het ergste niet. Ik had geen telefoon bij me.

Het idee dat even bij mij opkwam, was: ‘Ga informeren bij een benzinepomp in de buurt’. Een zinloze gedachte natuurlijk, want ik wist het huisadres niet eens. Om het adres ‘aan de school’ te vragen vond ik ook geen goed idee.

We gingen op weg terug, maar ik miste de laatste afslag. (Alles leek daar op elkaar.)

Maar wat zeg je, als je na een tijdje de vraag krijgt: ‘Opa, zijn we nu verdwaald?’
Of je krijgt te horen: ‘Deze flat ken ik echt niet.’
Of: ‘Ik heb een goed idee opa. Je rijdt gewoon naar je huis, dan weet je de weg wel weer.’

Je zit je steeds ‘op te vreten’, maar je doet net of er niets aan de hand is.
Een paar pepermuntjes doen wonderen!

‘De TomTom doet het niet goed,’ zei ik af en toe.

Ik keek ondertussen goed in de rondte en zag toen iets bekends, namelijk een grote, hoge, gele takel. Die had ik eerder gezien. Eureka!

Maar hoe kom je in de buurt van die takelwagen?
Ik heb in allerlei ‘vreemde’ straatjes gereden, maar ze liepen dood, of ze werden ‘fietspad’!

Opeens reed ik op een ‘bekende’ weg. Daarna waren we snel terug op de plek van vertrek.
Over een afstand, waar ik eerst tien minuten deed, had ik nu een uur gedaan!

De moeder stond ons buiten op te wachten, maar op haar gezicht was gelukkig geen ‘paniek’ te zien. Wel ‘ongerustheid’.

Later vroeg ik aan mijn vrouw, of dit nu een voorbeeld was van ‘Alzheimer-light’.

‘Natuurlijk niet’, zei zij, ‘Je bent gewoon dom bezig geweest.’