Of: Israël wil helemaal geen vrede.
Op ‘mijn’ christelijke lagere school (basisschool) werd verteld over Palestina, als het (beloofde) land van de joden, maar er werd niets gezegd over de Palestijnen, niet-joden, die er al eeuwen woonden. Ook werd verteld over de kibboets.
Later – tijdens mijn militaire diensttijd, denk ik – ben ik tot de conclusie gekomen dat de schoolse verhalen van toen wel heel eenzijdig waren en dat niet alles werd verteld. Maar als leerling op die school nam je gewoon aan dat wat je werd verteld waarheid was.
Toch wilde ik meer weten, ging erover lezen, luisterde naar de radio en volgde het nieuws op de TV.
Het bleken vaak gekleurde berichten, die ik op de lagere school ook te horen kreeg.
Maar wat is waar en wat niet?
In 1917 vaardigde de Britse regering de Balfour Declaration uit, las ik ergens, waarin Groot-Brittannië steun toezegde aan de vestiging van een joods thuisland in Palestina, echter op voorwaarde dat de rechten van de bestaande niet-joodse gemeenschappen zouden worden gewaarborgd.
Is met die declaratie toen alle ellende in het Midden-Oosten begonnen?
In elk geval zag de zionistische beweging de verklaring als de internationale legitimering van de vestiging van een joodse staat in Palestina.
Zeker is dat alle inwoners in dat (Britse) Mandaatgebied Palestina Palestijnen waren en dat er door de (zionistische) immigratie onderscheid kwam tussen Joodse en Arabische Palestijnen.
Het werd ‘water en vuur’ tussen partijen; een groot kankergezwel.
In 1947 kwam de UNSCOP (United Nations Special Committee on Palestine) met het voorstel om Palestina op te delen in een Joodse en een Arabische staat. Jeruzalem zou dan onder internationaal bestuur komen te staan. Het voorstel werd door de VN overgenomen. Maar hiermee kwam er geen oplossing: de partijen waren tegen.
Sinds de vorming van de staat Israël (in 1948) zijn niet alleen de inwoners van de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever Palestijnen, maar ook degenen (voornamelijk niet-joden) van wie de families in het Brits Mandaatgebied Palestina hebben geleefd, en de Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen (veelal in vluchtelingenkampen).
Het zionistische gedachtengoed, met de joodse en christelijke godsdiensten in het kielzog, gingen voort en steeds verder. Met als gevolg: (nog) meer haat, oorlogen en onmenselijk gedrag.
De haat zat zo diep dat er geen redden meer aan was. Zo leek het en zo lijkt het nog steeds. Een Joodse en een Palestijnse staat – al geopperd in februari 1947 – is nog steeds de oplossing!?
De toezegging (van Netanyahu en regering) voor meer bebouwing in Oost-Jeruzalem en het voornemen van vestiging van een Amerikaanse Ambassade in Jeruzalem (door Trump, zijn ‘club’ en schoonzoon?) zullen (nog) meer gif en haat zaaien.
(http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/4451944/2017/01/23/Nieuwbouw-in-Oost-Jeruzalem-na-vertrek-Obama.dhtml).
Een oplossing is verder weg dan ooit!?
(Persoonlijk heb ik vrede met het leven voor een ieder op alle denkbare niveaus, mits men elkaar maar met rust laat. Het hoeft van mij ook niet op een weegschaal, maar de goede wil moet wel van twee kanten komen.)
