De muzikale uitvoering – aan de hand van Nederlandstalige popmuziek – en toneelspel van “The Passion” over het (Bijbelse) lijdensverhaal van Jezus werd op “Witte Donderdag” voor de zesde keer in Amersfoort opgevoerd.

Deze keer speelde de acteur Martijn Fischer voor Jezus.
“Waarom ook niet”, dacht ik. “Waarom zou Jezus geen dikke buik gehad kunnen hebben?”
Van het zien van de Jezus op schilderijen en in kerken heb ik een andere voorstelling van hem gekregen, maar het zou kunnen.
Maar ik kan mij, gelet op de levenswijze in die tijd, slechts bij een enkeling een dikke buik voorstellen, d.w.z. bij een Pontius Pilatus, een Herodes Antipas, een Hogepriester, maar bij meer personen niet direct.
“Bij zijn discipelen dan?”
“Ook niet.”

Maar bij Bachs indrukwekkende, muzikale uitvoering van het lijden van Jezus heb ik geen speciaal gevoel. Ik denk dat je niet per se gelovig hoeft te zijn om zijn bedoelingen te begrijpen. Wel door gevoel voor muziek.
Het geloof zal je wel kunnen helpen bij het lijdensverhaal, denk ik.

De uitvoering van “The Passion” is voor mij een onverklaarbare uiting van medeleven voor het lijden van Jezus, want het lijkt mij een hype toe. In de trant van: je moet erbij zijn (geweest), je moet meedoen, want anders tel je niet mee, o.i.d.

Nog even iets anders.
De bloemenzee, de kaarsjes, de beertjes, de tekeningen, enz., bij een groot ongeluk, een rampplek, het overlijden van Cruijff, enz., vind ik maar vreemd, of ik snap het niet.
Ook de belangstelling van die menigte mensen langs de (snel)wegen toen de stoffelijke overschotten, of wat er nog van over was (uit het neergeschoten vliegtuig MH17), in de lijkauto’s naar Amersfoort werden gebracht, snapte ik niet. Heel onwerkelijk vond ik het/alles.