Ik heb een enorme hekel aan vliegen gekregen.
Hoezo? Waarom?
Geen idee eigenlijk. Maar het kwam zomaar, ineens, opeens!
Het zal wel een soort van vliegangst zijn, maar toch durf ik met een (water)vliegtuigje of een luchtballon mee te gaan.
Dat is toch vreemd, niet waar?
Maar het heeft ook een voordeel, want ik kan nu gemakkelijk zeggen dat ik faliekant en principieel tegen het (huidige) vliegen ben. 🙂
Shell-klanten kunnen vanaf 17 april a.s. voor één cent per liter CO₂-neutraal tanken. De clou is dat de klant de cent zelf (dus extra) moeten betalen.
Het is volgens mij dezelfde truc als bij het vliegen.
M.a.w.: Het zal dus niet gaan werken.
Met het verkregen geld wil Shell ‘boombeschermende’ projecten gaan financieren in Indonesië en Peru. (Waarom slechts in die twee landen?)
Het zou beter zijn – Shell zelfs sieren – als die cent door het bedrijf zelf werd betaald.
Toch moet ik ook maar eens iets positiefs over Shell gaan zeggen.
De ‘koninklijke’ aardoliemaatschappij gaat de aanplant van vijf (5) miljoen essen door Staatbosbeheer bekostigen (financieren) met zeventieneneenhalf (17,5) miljoen euro. Dat voornemen doet mij direct negatief nadenken. ‘Er zal wel weer een ‘Shell-addertje onder het gras zitten’, nl.:
Bedoelde aanplantkosten zullen ook wel uit de portemonnee van de Shell-klanten (moeten) komen!
Vandaag naar het bijzondere gebouw aan de zuidwestrand van de stad Groningen: Wall House #2.
De reis begon niet veelbelovend, want de bus zagen we nog net voorbijrijden. Dat was ons nog niet eerder gebeurd. Nou, jammer dan, een kwestie van een half uur wachten. In het tussenstation wachtte ons opnieuw een verrassing. Vijf ‘zwartrijders’, die achterin de bus zaten, moesten komen bijbetalen bij de buschauffeur. Dat duurde ongeveer een kwartier! Maar ook dat maakte ons niet veel uit, omdat we toch genoeg tijd hadden.
De wandeling naar het ‘bijzondere gebouw’, dat vlakbij het Hoornsemeer lag, was prima te doen.
[Wall House #2 is ontworpen door de New Yorkse architect John Quentin en valt op door zijn vormen en kleuren.] Binnen is het huis niet groot, maar voor architectuurliefhebbers is het ‘smullen’. Wij zouden er in elk geval niet willen wonen. Het is misschien wèl een woning voor twee jonge mensen zonder kinderen!?
Er is momenteel een kleine expositie: ‘Gunta Stölzl: 100 jaar Bauhausstoffen’ (nog t/m 1-9-2019).
Af en toe hoor je via de radio een ‘guilty pleasure’.
Hoezo guilty pleasure? En waarom in het Engels?
Waarom zeg je niet gewoon: ‘geheim plezier’, o.i.d.?
Je vindt iets leuk, of je vindt het niet leuk!
Toch?
Natuurlijk, ook ik heb mijn geheime pleziertjes. (Wie niet!)
Zoals MUZIEK.
Ik maak geen onderscheid tussen klassieke- en popmuziek, want ik vind alles wel mooi, en bijzonder ook, mits het maar geen ‘smartlappen’ zijn.
‘Moderne muziek’ is ook niet aan mij besteed.
Het is dus gewoon een kwestie van: SMAAK.
Vijf van mijn ‘zoete zonden’ zal ik ‘verklappen’: