Geen Songfestival in Israël


Deze kop stond in de krant (Dv/hN). Waar gaat het over?

50 Britse artiesten willen NIET dat het Eurovisie Songfestival dit jaar (2019) in Israël wordt gehouden. Zij protesteren met een brief aan de Britse omroep de BBC. Zij willen de situatie in Israël niet negeren en vinden o.m. dat het ‘gastland’ de mensenrechten van Palestijnen op systematische wijze schenden en veroordelen de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden.
Het doet mij bijzonder goed dat de brief mede is ondertekend door Peter Gabriel.

Ook in deze zaak wordt er weer zwak gereageerd. De BBC laat de artiesten weten het niet passend te vinden om de deelname van de oproep aan de deelname van de songfestival inzet te maken van een politieke kwestie!

Dat schiet dus niet op natuurlijk. En dan te bedenken dat de Britten medeschuldig zijn aan de onverkwikkelijke geschiedenis en de huidige toestand in het Midden-Oosten.

Ooit was de intentie misschien goed bedoeld, maar er is in die tijd en later vrijwel direct een grote, afschuwelijke puinhoop gemaakt door de deelnemende partijen.

(Ooit heette het land Palestina leerde ik op school.)

Onbetrouwbare personen

Als ik de naam Maxime Verhagen lees, dan krijg ik (nog steeds) een onbehaaglijk gevoel. Als ik zijn naam zie ‘opduiken’, dan krijg ik – ook nog steeds – het idee: er zal wel weer iets niet deugen. Dan vertrouw ik het al niet meer.

Dat gevoel heb ik niet alleen bij het zien of horen van zijn naam, maar ook bij de namen van andere volksverlakkers. Bijvoorbeeld bij de namen Jaap de Hoop Scheffer en Henk Bleeker.

Er zijn al zoveel namen bij wie ik dat gevoel heb, dat ik al een flinke lijst heb. Maar toch hoop ik steeds maar weer dat het een keer zo wordt, dat onze volksvertegenwoordigers ook werkelijk namens de kiezers gaan optreden en daarbij niet meer alleen aan zichzelf gaan denken (en ‘zonder last of ruggespraak‘).

Ik ben toch echt (weer) benieuwd naar de eindresultaten van de komende Provinciale Statenverkiezingen.