Hij (de zoon), of zij (de dochter), is gelukkig wel geleerd zich te redden!
Heel goed opgevoed dus. Zelfs het geluid van de klep hoor je niet !!!
“Dat heet scouting, geen padvinderij.”
Dat kreeg ik te horen toen ik zei dat ik ooit verkenner bij de padvinderij ben geweest, dat ik het toen leuk vond, en dat ik mij het voorval herinnerde dat mijn broer aan de beurt was om de padvinderseed af te leggen.
Dit is wat er toen gebeurde:
“Mijn broer en ik zijn een paar jaar lid geweest van de padvinderij in D. Waarom wij dat werden weet ik niet precies. Maar misschien kwam het door mijn moeder, of omdat mijn ouders het nodig vonden? In elk geval was het goed voor de opvoeding, begreep ik later.
– Zelf had ik altijd het idee dat mijn moeder was ‘overgehaald’ door de huisarts, want van de padvindersgroep in het dorp was hij de hoofdleider, hopman. De jongste zoon van de dominee was zijn vervanger. Ook zijn zus hielp af en toe mee.
– Toch gingen mijn broer en ik niet met tegenzin naar het zaterdags ‘padvinderijgebeuren’. Misschien mijn broer toch wel, maar dat weet ik niet zeker. Aan de zuidkant van de Vecht lag een houten gebouwtje in een bosje, ‘het Nieveer’, vlakbij de boerderij van Van Lenthe en de rivier ‘de Vecht’ . Het was toen het onderkomen van de padvinderij.
– Het jaarlijkse ‘heitje voor een karweitje’ was altijd een bijzondere dag voor de padvinderij. Dan kwam ‘het opperhoofd’, freule Vidal, ‘opdraven’, speciaal voor de padvindersgroep. Op overige dagen zag je haar nooit. Ook niet in het dorp. Zij was de akela, ook de oprichtster van de padvindersgroep. De hopman was die dag ook aanwezig, maar hij kwam wel vaker langs. ‘Om zich even te laten zien’, denk ik.. De padvindersvlag werd dan gehesen en de verkenners en welpen brachten de groet. Ook moesten zij dan ‘de eed’ afleggen. De freule en de dokter hielden beiden een kleine toespraak. Daarna zouden (eindelijk) de spelletjes beginnen.
– Alles verliep goed, totdat mijn broer aan de beurt was om de eed af te leggen. Hij kende alle woorden wel, maar zei: ‘Akela, wij doen geen pest, wij djiep, djiep, djop, want wat doet de rest?’ Het was gewoon een verzinsel van hem. Hij kon onmiddellijk naar huis vertrekken. Natuurlijk ben ik toen met hem meegegaan.
– Dat voorval betekende het einde van onze deelname aan de padvinderij. Ik vond het wel een beetje jammer. Ik vind nog steeds dat er niets mis mee is als je belangeloos iets voor een ander wilt doen.”
[Dit verhaal is overgenomen uit mijn jeugdverhalen.]
‘Het is geen haan, maar een kip.’
Dat moest er steeds maar weer gezegd worden. (Omdat het geen kip is!!!)
Echt waar, want volgens een ‘kenner’ zou dit een wyandotte zijn, en dus een haan.
Geen kip dus. 😆
Dit heb ik ervan gemaakt (geschilderd):
Paneel, 30x30cm
Mijn sport op zondag, dinsdag en donderdag
“Dat is toch een sport voor ouwe mensen?”
“Echt niet!”, zeg ik dan. “Dat is een foutieve gedachte.”
Maar eerlijk gezegd dacht ik iets dergelijks eerder ook. En ook dacht ik: “Leuk om te doen in de vakantie op de camping.”
Maar vanaf het moment dat Ally en ik bij de Jeu de Boules-vereniging in Diepenveen zijn gegaan, ben ik er heel anders over gaan denken!
Namelijk:
Het is echt een leuke sport, èn het is ook goed voor de sociale contacten natuurlijk!
Nieuwgierig geworden naar deze sport?
Kijk dan op: jeudeboulesdiepenveen.nl
De sperwer (m.) was vrij vroeg op bezoek
Vanmorgen, tegen half tien ongeveer, was er plotseling bezoek in de tuin. En ik zag het van heel dichtbij gebeuren.
De sperwer ‘sloeg’ mis op een tortelduif, want hij vloog tegen de rand van de veranda. Daarna tuimelde hij duizelig naar beneden. Op de grond en ging toen een poosje ‘aangeslagen’ zitten, en rondkijken, onder de rododendron.
De tortel heeft dus enorm geluk gehad !!!
Omdat de sperwer moest bijkomen, was er even tijd om vlug een aantal foto’s te nemen van deze prachtige vogel. Weliswaar moest dat door het raam gebeuren, maar dat mag de pret niet drukken, niet waar?
Na de ‘fotosessie’ vloog hij geruisloos weg. Maar gelukkig hebben we de foto’s nog. 🙂
Dit is uiteindelijk mijn ‘Morandi’ geworden
Het lukte mij in 1x om dit tafereel te schilderen. Binnen een paar uur zelfs.
(Ongelooflijk, niet waar ???)
“Soms heb je van die dagen.”, denk ik ondanks dat dan maar. 🙄
In elk geval ben ik best wel tevreden met het resultaat.
(Het is gewoon een kwestie van veel oefenen en niet bang zijn. Wat een ander ervan vindt, dat hoor ik misschien wel een keer.)
[PS: “Het lukt je vast wel‘, meldde zich onlangs een MM’er.]
Dit is gistermorgen mijn ‘Morandi’ geworden.