Het was een vrij lange rit in de bus, maar toch. Voordat je er erg in had, was je in Wuppertal en stopte de bus (dicht)bij het Von der Heydt-Museum. De reis naar het museum was echt de moeite waard. Het was redelijk druk, maar niet vervelend. De drukte lag hoogstwaarschijnlijk aan deze mooie tentoonstelling, en omdat het zondag (4feb2018) was.

De Manet-tentoonstelling was toegankelijk ingericht. Er mochten geen foto’s worden gemaakt. Dat was wel jammer. Bij een aantal werken hing ook werk van zijn tijdgenoten. Ook uit Nederlandse musea. Over Manet zijn weinig bijzonderheden bekend. Ze zijn er vast wel, maar misschien was hij een ‘binnenvetter’? Iemand, die zijn eigen gang ging? Of misschien iemand met ‘verdaipens’, zoals men in Groningen zou zeggen?

De volgende schilderijen vielen mij op:
De renbaan van Longchamp (uit 1867); Het scheepsdek (1860); het stilleven met blauwe bloemen in het midden (de naam van het schilderij en het jaartal ben ik vergeten); het (gevoelige) schilderij met het jongetje (1862); Chez le père Lathuille (1879), en een stilleven met tulpen en een roos (het jaar, waarin het is geschilderd, weet ik ook niet meer; privébezit stond er ook bij).

Na twee uur in het museum vonden wij dat we de Maret-tentoonstelling voldoende hadden bekeken en zijn we de stad ingegaan.