De man had ik zeker in twintig jaar niet meer gezien en/of gesproken, maar tijdens het bezoek aan de “Kunst aan de Vaart Assen 2017” kwam ik hem in een pand op de noordzijde van de vaart tegen.
Dat ging zo.

In dat deelnemende pand hoorde ik onverwacht roepen: “Dag jongeman. Dat is lang geleden. Niks verandert. Alleen een baard.” Om eerlijk te zijn: ik herkende hem niet direct. Als hij niet geroepen had, was ik hem gewoon voorbij gelopen.
Ik bloos niet snel, maar mijn vrouw zei dat ik dat op dat moment wel deed.
Het werd maar een kort, leuk gesprek. Zijn vrouw was er ook, maar ik (her)kende haar eerst niet. In mijn geestdrift gaf ik niet haar, maar de vrouw van zijn kennis een handdruk.

De man was toen kunstschilder en had daarnaast een goede baan. Van hem heb ik lang teken- en schilderlessen gehad. Ik heb veel van hem geleerd. Het ’klikte’ goed tussen ons. Ook met de groep met hem als ‘leraar’. Na wat gebabbel vervolgden mijn vrouw en ik de kunstroute. “Tot ziens” was het. Want wat zeg je anders nog op dat moment?

Het wordt misschien tijd om hem een keer op te gaan zoeken.