In mijn werkzame tijd – zeg maar: in en rond de zeventiger jaren van de vorige eeuw – moest ik (o.a., maar vooral administratief) helpen – af en toe op de ‘gekste’ momenten, af en toe middenin de nacht – omdat een “verward persoon” moest worden opgenomen in een psychiatrische inrichting.

Dat gebeurde toen met veel zorg en toezicht door: een erkende psychiater, een schriftelijke verklaring van de burgemeester en begeleiding van de patiënt naar een inrichting in de buurt.

Ik kan het mis hebben, maar door overheidsbezuinigingen in die tijd veranderde er veel, moest het anders gaan/ worden. Ook “in de wereld van de psychiatrie”!

Ik ben niet voldoende thuis in deze wereld, maar toch betwijfel ik, en nog steeds, of er destijds wel genoeg is nagedacht over het geven van vrijheid e.d. aan ‘verwarde personen’.

Dat er (nadien) regelmatig dingen zijn misgegaan – nog steeds vallen er slachtoffers door “verwarde mensen” – is naar mijn mening mede te danken aan de keuze om “verwarde mensen” sneller, en met (veel) vrijheid, in de openbare samenleving te laten terugkeren.