Af en toe hoor je via de radio een ‘guilty pleasure’.
Hoezo guilty pleasure? En waarom in het Engels?
Waarom zeg je niet gewoon: ‘geheim plezier’, o.i.d.?
Je vindt iets leuk, of je vindt het niet leuk!
Toch?
Natuurlijk, ook ik heb mijn geheime pleziertjes. (Wie niet!)
Zoals MUZIEK.
Ik maak geen onderscheid tussen klassieke- en popmuziek, want ik vind alles wel mooi, en bijzonder ook, mits het maar geen ‘smartlappen’ zijn.
‘Moderne muziek’ is ook niet aan mij besteed.
Het is dus gewoon een kwestie van: SMAAK.
Vijf van mijn ‘zoete zonden’ zal ik ‘verklappen’:
- The Band – The Weight
- The Little River Band – Home On Monday
- Joe Walsh – A Life Of Illusion
- Bonnie Raitt – Something To Talk
- Madonna – Who’s That Girl
- Crosby, Stills, Nash & Young – Our House