Remco Campert (1929-2022) was een veelzijdig schrijver.
‘Eerst dichter en dan pas schrijver,’ zei hijzelf.

Paulien Cornelissen had jarenlang Camperts gedicht Lamento op een papiertje geschreven in haar portemonnee gedaan, las ik in de krant.
Sander Donkers ‘moest hard slikken’ toen hij dat gedichtje via haar te lezen kreeg. Ook dat stond in dezelfde krant.

Het gedicht ‘Lamento’ uit Dichter (1995) is veel langer?

Alleen de volgende regels had zij waarschijnlijk op haar briefje staan!?

‘Langs het lange diepe water dat ik dacht
Dat ik dacht dat je altijd maar
Dat ik dacht dat geluk altijd maar

Dat altijd maar het licht roerloos in de middag
Dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder
Je okeren schouder altijd in het middaglicht’

Gisteren ben ik zijn roman ‘Het leven is vurrukkulluk’ gaan lezen. Ik vind het een ‘luchtig’ verhaal, maar wat er achter die ‘luchtigheid’ allemaal schuil gaat?

‘Lezen is in elk geval vurrukkulluk.’