Ja, dat werd het inderdaad genoemd!
Erwtensoep is al heel oud.
De erwten, wortel, knol en prei gooide men, vooral ’s winters, in een pan, samen met een (rook)worst en/of varkenspoot, soms ook met een varkensoor en/of een -staart erbij, en peper en zout.
(Er zijn wel meer varianten.)
Uit dit ‘allegaartje’ ontstaat snert/ erwtensoep.
Het is inmiddels een delicatesse geworden.
Of dat er ook bij hoort, weet ik niet precies, maar een snee roggebrood met spek smaakt er prima bij!
Deze week las ik in de krant dat er zelfs een WK Snertkoken is.
(De 23ste editie van) het WK Snertkoken is medio februari in de stad Groningen.
In Assen hebben wij bij de Dames Dijkstra een uitstekend adres gevonden voor een potje heerlijke snert, met een heerlijk stuk worst en een snee roggebrood met katenspek erbij. (Maar … Ja, er is wel ‘een maar’, want het moet buiten vriezen, anders is er bij de Dames geen snert te krijgen.)
Smikkelen en smullen!
Als ik snert ruik, denk ik onmiddellijk terug aan mijn opa. Ik zie hem dan weer zitten aan de eettafel met daarover een bontgekleurd plastic zeil. Opa’s gezicht hangt boven het bord en dampen beslaan zijn brillenglazen. Ik vraag me af of opa kan zien dat de lepel rechtop in zijn soep staat.
Hij kijkt op. Naar zijn vrouw, naar mijn vader, naar mijn zus, naar mijn moeder, naar mijn broer. Naar mij. ‘Moet jij niets?’ vraagt hij. Ik druk mijn neusvleugels tegen elkaar en mijn knuistje rust stevig tegen mijn maag. Ik ken dit winterse tafereel in de keuken van opa en oma. Zo dadelijk prikt opa de ‘zwienesteert’ uit zijn soep en houdt die aan de uiteinden horizontaal voor zijn mond. Hij draait de staart een slag, neemt een hap en uit beleefdheid sluit ik niet mijn ogen. Het vet sijpelt langs zijn mond. Zijn ogen lachen kostelijk. ‘Je weet niet wat je mist,’ zegt hij, terwijl hij een zakdoek uit zijn broekzak pakt.
Ik was een meisje van hooguit zes jaar. Maar na ruim 40 jaar lopen nog steeds de rillingen over mijn rug bij de afbeeldingen of de geur van snert. Johan zegt tegen familie en vrienden dat hij boft met een keukenprinses als vrouw. Met een sip gezicht voegt hij steevast daaraan toe: ‘Alleen snert komt hier niet in huis.’ Gelukkig vindt hij die delicatesse bij de Hema goed te verteren.
Een prachtige reactie op snert. 🙂
In mijn jeugdtijd werd regelmatig vet gegeten. Het werk was er toen ook naar.
Mijn Opa was (een zelfslachtende) slager. ’s Winters kreeg mijn moeder regelmatig een rookworst en/of een varkenspoot. Soms zaten er ook nog haartjes op.