Op het schoolplein werd elk jaar, meestal plotseling, met knikkeren en touwtjespringen begonnen. Dat gebeurde ook met het tikkertje-, buskruit- en verstoppertje spelen.

Zo gingen mijn broer en ik op een zekere dag een katapult maken. Wij gingen op zoek naar een geschikte boomtak. In onze tuin stond een hoge populier. “Een gevaarlijke boom“, aldus Pa. “Ik wil niet dat jullie in die boom klimmen, want de takken van die boom zijn gevaarlijk. Niet sterk genoeg om op te staan of te hangen.”

Om deze reden stond mijn broer op de uitkijk, terwijl ik in de populier klom. We hadden al een paar geschikte takken gezien. Ik brak die takken af, gooide ze naar beneden en klom snel uit de boom. In het schuurtje zaagden we de takken in de goede, juiste vorm, knoopten de platte elastieken die we van Ma hadden gekregen, stevig met simtouw vast aan de uiteinden van de Y-vorm en het leertje aan het uiteinde van de beide elastieken. De katapulten waren klaar voor de test!

Als “munitie” gebruikten we dikke, bijna rijpe, kruisbessen. We propten de bessen in de broekzakken en liepen naar de beide lindebomen bij de ingang van de winkel. We klommen voorzichtig – vanwege de kruisbessen – in de kleinste boom. Niemand kon ons in die boom zien zitten. Tussen de takken met bladeren door keken we, of er iemand naar de winkeldeur liep. We zagen iemand naar de winkeldeur lopen. Toen de man weer naar buiten kwam, schoten we een paar dikke kruisbessen op hem af. We hoorden de bessen op zijn pet uiteen spatten, maar de man scheen het niet te merken. Iets later zagen we weer iemand komen. Ook deze man droeg een pet. Voordat hij naar binnenging, schoten we vrijwel tegelijk een dikke, vette kruisbes bovenop zijn pet. Hij nam de pet van zijn hoofd, keek erop en keek toen omhoog. “Smerige vogels”, hoorden we hem zeggen toen hij de pet aan zijn broek afveegde. Een poosje later kwam de man weer uit de winkel en liep naar de achterkant van de grootste lindeboom en deed er een plas! (“Die man plast steeds op die plek.”, zei Ma tegen ons later.) We pakten vlug een grote, harde kruisbes en schoten deze bijna tegelijk tegen het zitvlak van de man. Als door een wesp gestoken stopte hij met plassen, keek om zich heen, liep naar zijn fiets, sprong erop en reed snel weg.

Toen wij dit voorval later aan onze ouders vertelden en zij hoorden op wie wij hadden geschoten, begonnen zij hard te lachen.

[We hebben de man nooit meer achter die boom zien plassen!]